W swojej odpowiedzi wykorzystaj takie pojęcia jak:

• Rytmika,

• dynamika,

• instrumentacja,

• agogika,

• crescendo [czytaj: kreszendo],

• zmiana tonacji,

• skład orkiestry symfonicznej.

Przykład odpowiedzi:

Uwertura “Egmont” op. 84 Ludwiga van Beethovena [czytaj: ludwika wan betowena] to fragment dłuższego dzieła, czyli muzyki skomponowanej do sztuki o tym samym tytule autorstwa Johanna Wolfganga Goethego [czytaj: johana wolfganga getego]. Poeta i dramaturg zamówił ją u kompozytora, gdyż chciał mieć muzykę do inscenizacji swojego dramatu. Z czasem uwerturę zaczęto wykonywać jako samodzielne dzieło i obecnie to ona jest najpopularniejszym elementem dłuższej formy. Pełne dzieło było tworzone w latach 1809‑1810.
Istotny jest kontekst historyczny całości: Beethoven [czytaj: betowen] jednocześnie jest jednym z klasyków wiedeńskich, jak i prekursorem romantyzmu, którego przedstawicielem w literaturze był Goethe [czytaj: gete]. Trudno wymienić wszystkie z istotnych dzieł kompozytora, a także przedstawić całą jego historię; jest on powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych twórców muzyki poważnej. Najważniejszy jest więc fakt, iż tworzył on na przełomie dwóch epok: klasycyzmu i romantyzmu; był genialnym przedstawicielem pierwszej z nich oraz, jak już zostało napisane, prekursorem tej drugiej. Wraz z Haydnem [czytaj: hajdnem] oraz Mozartem [czytaj: mocartem] jest określany jako jeden z trzech klasyków wiedeńskich; większą część życia spędził w Wiedniu. Pod koniec życia ogłuchł, co nie przeszkodziło mu w dalszym komponowaniu. Można wyodrębnić trzy okresy w jego twórczości: pierwszy, czysto klasyczny, podczas którego skomponował m. in. Sonatę „Księżycową”; drugi, heroiczny, kiedy dowiedział się o postępującej głuchocie, komponując np. symfonie od III do VIII (oraz uwerturę „Egmont”); oraz trzeci, późny, kiedy skomponował najbardziej znaną, IX Symfonię.
Sama uwertura została skomponowana w tonacji f‑moll, w formie sonatowej. Jest przykładem muzyki ilustracyjnej, przeznaczono ją na orkiestrę symfoniczną. Rozpoczyna się od dźwięku f, granego przez większość instrumentów; następnie zapisana jest artykulacja marcato, która oznacza brak akcentu na którejkolwiek nut w takcie. Dynamika jest bardzo szeroka, od piano pianissimo [czytaj: pjano pjanissimo] do forte fortissimo [czytaj: forte fortissimo] (narastając nawet w obrębie jednej części, np. w Codzie [czytaj: kodzie]), z licznymi sforzandami, crescendami [czytaj: kreszendami] i diminuendami [czytaj: diminuendami]. Rytmika jest bardzo bogata; w pierwszej części metrum to 3/2, później zmienia się na 3/4. W akompaniamencie pojawia się nawet rytm sarabandy (w partiach wiolonczel, kontrabasów i fagotów). Tonacja w dalszej części zmienia się na d‑moll. Utwór rozpoczyna się od agogiki sostenuto ma non troppo [czytaj: sostenuto ma non troppo], by następnie przejść w allegro.
Warto też dodać, że chociaż Beethoven [czytaj: betowen] skomponował całość w oparciu o formę sonatową, to łamie jej zasady; tuż przed zakończeniem utworu główny motyw wraca nie w oryginalnej tonacji, tylko kwintę wyżej. Podsumowując, geniusz kompozycyjny Beethovena [czytaj: betowena] jest w pełni słyszalny w uwerturze „Egmont”; jest przykładem muzyki ilustracyjnej, a także częścią większej całości, ale broni się jako samodzielny utwór. Kompozytor postanowił wykorzystać bardzo szeroką dynamikę, interesującą rytmikę (w tym sarabandy) oraz oprzeć się o formę sonatową, nie przestrzegając wszystkich jej zasad, co powoduje, że nawet z perspektywy ponad dwustu lat od skomponowania dzieło wciąż zachwyca.