grupa instrumentów muz., w których źródłem dźwięku jest drgający słup powietrza, pobudzony odpowiednim zadęciem (instrumenty dęte). Wysokość dźwięku jest zależna od długości słupa powietrza w przewodzie instrumentu, a barwa brzmienia — od kształtu przewodu, materiału oraz sposobu zadęcia; zmianę wysokości dźwięku uzyskuje się przez: otwieranie i zamykanie otworów bocznych (instrumenty dęte drewniane), przedłużanie rury (suwak w puzonie, wentyle w innych instrumentach dętych blaszanych), zmianę ciśnienia powietrza (trąbka fanfarowa), w aerofonach klawiszowych (organy) przez włączanie piszczałek różnej długości; aerofony dzielą się na: zaopatrzone w ustnik, w stroik i o zadęciu wargowym.

(z języka łacińskiego: articulalio [czytaj: artikulalio] = rozczłonkowanie) — sposób wykonywania kolejno następujących po sobie lub współbrzmiących dźwięków.

[wł. celeste ‘niebiański’], celesta - instrument muzyczny z grupy idiofonów sztabkowych (idiofony), przypominający kształtem fisharmonię.

[gr.] - grupa instrumentów, w których źródłem dźwięku (tzw. wibratorem) jest sprężysty element drgający (np. płytka, sztabka, pręt, rura, blaszka — tzw. języczek, naczynie z metalu, kamienia, drewna, szkła).

instrument muzyczny, w którym źródłem dźwięku jest drgający wewnątrz instrumentu - słup powietrza. Instrumenty dęte nazywane są inaczej aerofonami.

instrument dęty, którego ustnik, a w większości przypadków także cały instrument, wykonany jest z metalu. Przykłady: trąbka, róg, puzon, tuba i ich odmiany.

instrument dęty, w którym częścią wywołującą drgania jest drewniany stroik, bądź krawędź, o którą rozpraszany jest strumień powietrza. Sam instrument może być wykonany z dowolnego materiału, np. drewna, metalu lub tworzywa sztucznego. Przykłady: flet, klarnet, obój, fagot, saksofon i ich odmiany.

instrument dęty, w którym powietrze tłoczone jest za pomocą miecha lub innego urządzenia, sterowany przy pomocy klawiatury. Przykład organy.

grupa instrumentów, w których źródłem dźwięku są drgania całości, bądź części instrumentu, wywołane uderzeniem odpowiedniej części instrumentu pałką, szczotką, dłonią lub potrząsaniem całego instrumentu.

grupa instrumentów, w których źródłem dźwięku są drgania strun.

instrumenty perkusyjne z grupy membranofonów.

zespół wokalny lub instrumentalny, złożony z czterech wykonawców.

[łac.-gr.] - grupa instrumentów, w których źródłem dźwięku jest drgająca membrana, np. skóra lub błona napięta na rezonatorze (tzn. na części instrumentu współbrzmiącej ze źródłem dźwięku i wzmacniającej jego brzmienie).

jeden z największych instrumentów dętych blaszanych, posiadający niską skalę.

instrument dęty blaszany o miękkiej, głębokiej barwie dźwięku. Dysponuje rozległą skalą dźwiękową.