forma widowiska teatralnego, którego zasadnicze elementy stanowią ruch, muzyka i oprawa scenograficzna, powiązane wspólną myślą przewodnią.

rozbudowana pieśń o swobodnej budowie i o epickim, narracyjnym charakterze.

całokształt problemów związanych z konstrukcją współbrzmień w utworach danej epoki, danego kompozytora itp.

(wł. cantare, śpiewać) - utwór wokalny, złożony z arii, recytatywów, duetów, ansambli, chórów i ritornelów instrumentalnych. Kantata rozwinęła się we Włoszech na początku XVII w. jako świecki utwór na głos solo z towarzyszeniem instrumentów.

cykliczna kompozycja wokalna lub wokalno‑instrumentalna, przeznaczona do wykonania w kościele podczas obrzędu m. świętej.

utwór wokalny, na ogół do tekstu lirycznego, solowy lub chóralny, wykonywany: a) z towarzyszeniem instrumentu solo, zwykle strunowego, np. w staroż. Grecji z akompaniamentem liry, kitary, w czasach nowoż. gitary, od końca XVIII w. najczęściej fortepianu (p. na głos męski lub żeński, także duety, tercety itd., niektóre p. chóralne); b) z towarzyszeniem kameralnego zespołu instrumentalnego; c) z towarzyszeniem orkiestry (p. orkiestrowe, symfoniczne); d) a cappella (p. powszechne, p. chóralne).

kolejne zwrotki tekstu otrzymują inne, nowe opracowanie muzyczne.

kolejne zwrotki tekstu mają powtarzające się, to samo opracowanie muzyczne.

konstrukcja pieśni na bazie budowy zwrotkowej, ale ze zmianami.