pieśń solowa z akompaniamentem instrumentalnym, wchodząca w skład opery, kantaty, oratorium i mszy, różniąca się od poprzedzającego ją często recytatywu rozwiniętą kantyleną, śpiewnością, stanowiąca wyodrębniony, samodzielny fragment

najniższy głos męski

żywy polski taniec ludowy w takcie 2/4, z charakterystycznym rytmem synkopowanym i z akcentem na słabej części taktu

tekst słowny utworu muzyczno‑scenicznego, np. opery, operetki, oratorium”; 2. „scenariusz do baletu; librecista – autor libretta

polski taniec ludowy, tańczony parami, w dość żywym tempie, w metrum trójdzielnym i tzw. rytmie mazurkowym (2 ósemki i 2 ćwierćnuty); także utwór artystyczny (zwany częściej mazurkiem), zawierający rytmy mazurkowe. W XVIII w. mazur wyszedł poza muzykę, rozpowszechnił się wśród szlachty oraz mieszczan i stał się tańcem narodowym

dramatyczno‑muzyczny, wokalno‑instrumentalny, z akcją dramatyczną, monologami i dialogami ujętymi w libretcie, przeznaczony do wykonania na scenie (z odpowiednią scenografią), zwykle w specjalnie do tego celu zbudowanym teatrze operowym, również zwanym operą

(fr. polonaise; wł. polacca) tzw. taniec polski – uroczysty taniec staropolski w tempie umiarkowanym, w takcie ¾ […]

muzyka przeznaczona do śpiewu, zaopatrzona w tekst słowny, którego ilustracją jest śpiewana melodia; tekst nadaje muzyce wokalnej właściwości programowe przez co oddziałuje ona bardziej wyraziście niż muzyka instrumentalna