Świadomość odmienności narodowej przejawiała się już we wcześniejszych epokach, pojęcie narodowości zostało jednak zdefiniowane na przełomie wieku XVIII i XIX. W tym czasie style narodowe lub bardziej znana definicja w literaturze muzycznej -szkoły narodowe rozwijały się z największą siłą w krajach walczących o niepodległość, podczas walk narodowo‑wyzwoleńczych.

Do XIX w. muzyka była sztuką bardziej uniwersalną, a kompozytorzy twórcami międzynarodowymi i ponadnarodowymi (np. Haendel, Gluck, Mozart czy Beethoven). W muzyce romantycznej natomiast coraz mocniej zaczynają uwypuklać się różnice narodowościowe. Przejawiało się to akcentowaniem odrębności narodowych, zarówno w treści, tematyce utworów, jak i w wykorzystanych środkach muzycznych -kult pieśni ludowej, wykorzystanie tańców narodowych, odwoływanie się do wątków historii ojczystej, literatury narodowej czy obrazowanie rodzimych pejzaży.

Wśród szkół narodowych działających w XIX wieku największe znaczenie zyskały szkoły: rosyjska, czeska, hiszpańska i skandynawska. Tej ostatniej poświęcony jest ten materiał.