W połowie XIX wieku, kiedy romantyzm rozkwitał pełnią barw (Ferenc, Franz) Franciszek Liszt wpadł na pomysł, by muzyka nie tylko wyrażała emocje – ale by opowiadała historie, malowała obrazy i przenosiła słuchacza w świat literatury, mitologii czy wydarzeń historycznych. Zainspirowany twórczością poetów i pisarzy, jak Goethe czy Dante, Liszt postanowił połączyć narrację z formą symfoniczną.

Dwie poniżej przedstawione okładki biografii kompozytorów splata jedna myśl- malarska opowieść, zwana w muzyce poematem symfonicznym. Warto po nie sięgnąć przyjemności, a nie traktując ich, jako lekturę obowiązkową.

RQRNX3KRZMK5C

Ilustracja przedstawia okładki dwóch książek; są to: „Franz Liszt" Allana Walkera oraz Richard Strauss" autorstwa Michaela Keneddy'ego. Obie okładki są zaprojektowane według tego samego schematu: u góry tytuł, następnie zdjęcie postaci bohatera i na dole imię i nazwisko autora.

Ryszard Strauss, choć głównie kojarzony z niemiecką tradycją muzyczną, miał dość istotny wpływ na rozwój muzyki programowej, w tym również w kontekście poematu symfonicznego. Jego twórczość w tym zakresie jest nie tylko kontynuacją, ale także rozbudowaniem idei zapoczątkowanej przez Liszta. Strauss, podobnie jak Liszt, eksperymentował z formą i treścią, tworząc utwory, które były silnie związane z literaturą, filozofią i mitologią.