Utwór instrumentalny o nieustalonej budowie, często z elementami improwizacyjnymi. O jej charakterze decyduje zespół środków typowych dla danego okresu historycznego.

kierunek w sztuce polegający na włączaniu w tkankę dzieła artystycznego elementów kultury ludowej.

wieloczęściowy, niesceniczny utwór wokalny, złożony z arii, recytatywów, duetów, ansambli, chórów i ritornelów instrumentalnych.

technika kompozytorska polegająca na prowadzeniu kilku niezależnych linii melodycznych zgodnie z określonymi zasadami harmonicznymi i rytmicznymi.

szkoła kształcąca muzyków różnych specjalności.

kierunek powstały w niemieckiej muzyce II połowy XIX i początkach XX w., będący ostatnią faza romantyzmu. Do tego kierunku zalicza się m. in. twórczość F. Liszta, R. Wagnera, H. Wolfa, A. Brucknera, G. Mahlera, R. Straussa. Istotą neoromantyzmu jest więź muzyki z innymi rodzajami sztuki, szczególnie z literaturą. Główne gatunki tego okresu to poemat symfoniczny (Liszt) i dramat muzyczny (Wagner). Cechuje się monumentalizacją faktury, rozbudowaną obsadą wykonawczą, chromatyką, licznymi modulacjami, wykorzystaniem wszystkich 12‑dźwięków skali.

Utwór o nieustalonej budowie, którego nazwa wywodzi się od starożytnych greckich recytatorów, zwanych rapsodami. W XIX w. rapsodia była utworem fortepianowym o budowie ABA; w twórczości kompozytorów szkół narodowych opierała się na wykorzystaniu folkloru.

system siedmiodźwiękowych skal majorowych (durowych) i minorowych (molowych).

porządek dźwiękowy utworu muzycznego.