określenie wykonawcze - błyskotliwie. Styl muzyczny I poł. XX w., który cechuje wirtuozeria, preferencja jasnego, miękkiego brzmienia i zestawianie obok siebie odcinków kantylenowych i figuracyjnych.

ludowy taniec węgierski w takcie parzystym, składający się z dwóch części - powolnej, o melancholijnym, patetycznym charakterze, zwykle w tonacji molowej i metrum 4/4 (lassan) oraz bardzo szybkiej, gwałtownej, w takcie 2/4 (friska).

określenie artykulacyjne – w instrumentach strunowych smyczkowych uderzanie o strunę drzewcem smyczka.

krótki utwór na instrument solo, w założeniu przeznaczony dla celów ćwiczeniowych. Odmianami etiud są etiudy koncertowe, posiadające obok walorów dydaktycznych wartość dzieł artystycznych.

określenie artykulacyjne – dźwięk o miękkiej, delikatnej barwie, wydobywany z instrumentów strunowych smyczkowych i szarpanych przez lekkie dotknięcie struny palcem w określonym miejscu.

1) wielogłosowa forma instrumentalna o swobodnej budowie, uprawiana od XVI do XVIII w.;  2) w XIX w. – krótki utwór na instrument solo o charakterze improwizacyjnym, często wirtuozowskim.

programowy utwór instrumentalny, o nieustalonej, swobodnej formie, wyrażający wskazane w tytule treści (inspirowane literaturą, dziełami plastycznymi, naturą, wydarzeniami historycznymi czy osobistymi przeżyciami twórcy).

określenie artykulacyjne – gra na instrumentach strunowych smyczkowych wyłącznie palcami (bez użycia smyczka).

muzyka, która za pomocą odpowiednich środków (melodycznych, harmonicznych, kolorystycznych) sugeruje skojarzenia z określonymi w tytule treściami; przeciwieństwo muzyki absolutnej.

rodzaj pieśni w starożytnej Grecji. Utwór instrumentalny o swobodnej formie, oparty na szeregu kontrastujących ze sobą tematów.

występ solisty wypełniający cały program koncertu.

technika operowania smyczkiem w grze na instrumentach smyczkowych, uwzględniająca między innymi kierunek prowadzenia smyczka (w górę lub w dół).