Ilustracja interaktywna przedstawia obraz „Wergiliusz czyta Eneidę Augustowi i Oktawii”, którego autorem jest Jean‑Joseph Taillasson. Na obrazie znajduje się dziesięć postaci. Na środku jest młody mężczyzna, który siedzi na złotym krześle. Ma krótkie, blond włosy, a na głowie wieniec laurowy. Ubrany jest w zieloną szatę, niebieskie spodnie i czerwoną pelerynę ze złotymi zdobieniami. Na nogach ma brązowe buty nad kostkę. Jego twarz jest zwrócona w lewą stronę. Naprzeciwko niego, po lewej stronie, stoi mężczyzna w białej szacie przepasanej brązowym materiałem. Na nogach ma brązowe sandały. Ma długie, kręcone, ciemne włosy i białą opaskę na głowie. W lewej dłoni trzyma zapisany zwój papirusu. Prawą rękę m wysuniętą do przodu. Za nim, po prawej stronie stoi starszy mężczyzna z krótkimi, siwymi włosami. Ubrany jest w jasnozieloną szatę i zieloną narzutę. Ma skrzyżowane ramiona. Za nim, po prawej stronie stoi dwóch mężczyzn. Pierwszy z nich ma siwą brodę i wąsy. Na głowie ma złoty hełm. Drugi stoi bokiem. Na głowie ma złoto‑srebrny hełm. Jest ubrany w złoto- żółtą szatę. Z lewej strony mężczyzny w białej szacie stoi trzech mężczyzn. Pierwszy z nich ma krótkie, kręcone, blond włosy i ubrany jest w granatową szatę. Opiera się o złoty stół, na którym leży zwój białego papieru. Drugi z nich ma krótkie, kręcone, ciemne włosy i ubrany jest w ciemną szatę. Na prawym ramieniu trzyma brązowy przedmiot. Trzeci z nich ma krótkie, kręcone, blond włosy. Na lewym ramieniu trzyma jasnobrązowy przedmiot zakończony ostrzem. Za nimi jest ściana, na której wisi obraz i kolumny. Tło jest ciemne, niewyraźne. Po prawej stronie mężczyzny siedzącego na złotym krześle są dwie kobiety. Jedna z nich siedzi na złotym krześle. Ma kręcone, blond włosy, a na głowie ma różową chustkę. Twarz ma zwróconą w prawą stronę. Oczy ma przymknięte i grymas na twarzy. Ubrana jest w biało‑granatową szatę ze złotymi zdobieniami. Na nogach ma sandały. Prawą dłoń trzyma pod lewą piersią. Nad nią jest pochylona druga kobieta. Ma długie, brązowe, kręcone włosy i granatową chustkę na głowie. Ubrana jest w fioletowo‑niebieską szatę. Dłońmi obejmuje ramiona pierwszej kobiety. Za nimi jest brązowa, zmarszczona kotara. Podłoga jest w szaro‑brązowe kwadraty oddzielone jasnoszarymi pasami. Po wejściu w drugą warstwę ilustracji w prawym panelu znajdują się trzy hasła. Pierwsze: Publiusz Wergiliusz Maro. Po kliknięciu na hasło na obrazie pojawia się pomarańczowe obramowanie wokół mężczyzny w białej szacie przepasanej brązowym materiałem. Po naciśnięciu na granatowy prostokąt, który znajduje się przy pierwszym napisie, pojawia się następujący tekst. Do najwybitniejszych poetów propagujących ideologię Augusta należał Publiusz Wergiliusz Maro (Publius Vergilius Maro, 70 - 19 p.n.e.) Syn rolnika z wioski Andes pod Mantuą, kształcił się w Kremonie, w Mediolanie, a od 50 r. p.n.e. w Rzymie. Studiował także w Neapolu filozofię epikurejską (ok. 45 r. p.n.e.). Młody poeta został pozbawiony ziemi w czasie przeprowadzanej konfiskaty gruntów na rzecz zasłużonych weteranów Augusta. Wywłaszczenie dotknęło wieśniaków z okolic Mantui, a więc i ojca Wergiliusza. Znalazł się wtedy poeta najpierw w Neapolu, u swego nauczyciela, filozofa epikurejskiego, Syrona, następnie przeniósł się do Rzymu, gdzie poznał Mecenasa, a przez niego Augusta. Wergiliusza można nazwać poetą przełomu. W czasach młodzieńczych pozostawał pod wpływem neoteryków. Widoczne to jest w utworach poety przekazanych w tzw. Dodatku do Dzieł Wergiliusza (Appendix Vergiliana). Znajdują się tam zbudowane według wymagań szkoły aleksandryjskiej epigramaty, ujęte w zbiór Drobiazgi (Catalepton), a także noszący piętno tej samej szkoły poemacik (epyllion) Komar (Culex). Także we wczesnym okresie twórczości ogłosił Wergiliusz zbiór Bukolik (Bucolica) napisanych w latach 42‑39 p.n.e. Utwory te, zwane też Eklogami (Eclogae), były w dużej mierze wzorowane na Sielankach Teokryta, lecz posiadały również wiele motywów oryginalnych. W następnym etapie twórczości poety z Mantui widać wyraźnie zwrot ku poezji Grecji epoki klasycznej. Ujawnia się to w poemacie dydaktycznym Georgiki (Georgica, 37 - 30 p.n.e.), przede wszystkim zaś w słynnej, nawiązującej do Homera epopei Eneida (Aeneis), nad którą pracował Wergiliusz do końca życia (29 - 19 p.n.e.). Nadanie dziełu ostatecznej formy planował Wergiliusz w czasie pobytu w Grecji. Udał się tam w 19 r. p.n.e. Z podróży tej już nie powrócił. Zmarł 21 września 19 r. p.n.e., w 51 roku życia. W testamencie zakazał publikowania Eneidy, uważając poemat za niedostatecznie doskonały. August jednak nie uszanował woli poety. Wydaje się, że już w 17 r. p.n.e. Eneida trafiła do rąk czytelników. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca fotografię, której autorem jest Effi Schweizer. Na zdjęciu znajduje się mozaika „Wergiliusza z manuskryptem Eneidy, otoczonego przez Muzy: Klio i Melpomenę”. Mozaika znajduje się w drewnianej, brązowej ramie na jasnozielonym tle. Na środku siedzi mężczyzna w długiej, jasnej szacie i jasnych butach. Na kolanach trzyma zwój papirusu. Z prawej strony stoi postać w czerwonej szacie ze złotymi zdobieniami i zielonym materiałem na lewym ramieniu. W lewej dłoni trzyma maskę, a prawą dotyka swojego policzka. Z lewej strony mężczyzny stoi druga postać. Ma długą, zielono‑złotą szatę. W dłoniach trzyma zwój papieru. Tło mozaiki jest jasne. Drugie hasło na panelu, to „Strona z manuskryptu Eneidy Wergiliusza”. Po naciśnięciu na niego myszką na obrazie pojawia się pomarańczowe obramowanie wokół mężczyzny ubranego w jasnozieloną szatę i zieloną narzutę. Po naciśnięciu na granatowy prostokąt, który znajduje się przy drugim haśle, pojawia się następujący tekst. Ostatnie dzieło Wergiliusza, „Eneida”, powstało z inspiracji Augusta. Pisane w latach 29 - 19 p.n.e. dzieło stało się epopeją narodową Rzymian, której celem było uświetnienie dawnych dziejów państwa rzymskiego i uzasadnienie prawa Rzymu do panowania nad światem. Składał także Wergiliusz w tym poemacie hołd boskiej (bo wywodzącej się od samej Wenery) dynastii julijskiej, z jej znakomitym przedstawicielem, Augustem. Eneasz, od którego imienia wzięła tytuł epopeja, to syn Anchizesa i Wenery, jeden z najdzielniejszych u boku Hektora obrońców Troi. Za sprawą opiekujących się Eneaszem bogów wraz z ojcem, synem i garstką Trojan uszedł z płonącego miasta. Rozbitkowie, unosząc ze sobą posążki bogów, schronili się na okręty, aby pod boskim przewodnictwem “wrócić do dawnej matki”, tak bowiem przepowiednie nazywały ziemię italską. Wyprawa Eneasza do Italii została zatem przedstawiona jako powrót - nostos . Według legendy niegdyś praojciec Troi, Dardanus, przybył z Italii na wybrzeże Azji Mniejszej i założył gród Troję, Eneasz zaś z towarzyszami na rozkaz bogów miał powrócić do dawnej siedziby. Powrót ten utrudniała nieprzyjazna Trojanom bogini Junona. Za jej sprawą bardzo przedłużała się podróż rozbitków i byli oni narażeni na liczne przygody i niebezpieczeństwa. Ostatecznie musiała Junona pogodzić się z losem przeznaczającym Trojanom ziemię italską, postawiła jednak warunek (który przyjął Jowisz), że przybysze zlatynizują się na nowej ziemi i dawne imię Trojan ulegnie zapomnieniu. Tak więc Eneasza ocalili bogowie, ażeby na italskim półwyspie mogła powstać nowa Troja, nazwana jednak nie Troją, lecz Rzymem. W pierwszych sześciu księgach epopei została przedstawiona tułaczka Eneasza przypominająca wędrówkę Odyseusza. Z Homerowej Odysei zostały przeniesione do Eneidy przygody z Cyklopem, Scyllą, Charybdą, Kirke. Tak jak Odyseusz, zszedł Eneasz do podziemia. Za sprawą Junony przerwał swą tułaczkę dłuższym pobytem w Kartaginie (romans z Dydoną), podobnie jak Odyseusz, goszczony przez Kirke i Kalipso. Druga część poematu jest natomiast wzorowana na Iliadzie. Z wyroku losów miał Eneasz w Italii założyć nową dynastię i ożenić się z córką króla Lacjum, Lawinią. Ojciec Lawinii, Latynus, zgodził się na małżeństwo. Jednak Junona podburzyła do walki rywala Eneasza, króla plemion Rutulów, Turnusa. Z powodu Lawinii nastąpił wybuch wojny między Latynami a Rutulami. Wojna ta przypomina wojnę Trojan i Greków o Helenę, pełna jest epizodów zapożyczonych z Iliady. Kres wojnie kładzie pojedynek Eneasza z Turnusem, zakończony śmiercią Turnusa. Odpowiada on przedstawionemu w Iliadzie pojedynkowi Achillesa z Hektorem. Do tego pojedynku Eneasz wkłada zbroję wykutą przez Wulkana. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca stronę z manuskryptu „Eneidy” Wergiliusza, autorstwa Cristoforo Majorana. Na środku ilustracji jest tekst w kolorze brązowym. Rozpoczyna się on ozdobną, złotą literą „I” na czerwonym tle. Nad tekstem jest prostokąt ze złotą ramką. W środku na granatowym tle są złote napisy. Nad ramką przedstawiono fragmentarycznie dwie karykaturalne postacie; takie same znajdują się pod tekstem. Od pasa w górę mają ciało ludzkie, a od pasa w dół złote nogi z kopytami i złote ogony. Tło strony z manuskryptu jest bardzo ozdobne w kolorach: złotym, czerwonym, granatowym i zielonym. Trzecie hasło, to „Cesarz August”. Po kliknięciu na nie na obrazie pojawia się pomarańczowe obramowanie wokół mężczyzny siedzącego na złotym krześle. Po naciśnięciu na granatowy prostokąt, który znajduje się przy trzecim haśle, pojawia się następujący tekst. Fragment VI księgi Eneidy, w którym Eneasz schodzi do podziemi i spotyka tam, zasmucony jego przedwczesną śmiercią. Kiedy Wergiliusz czyta ten fragment Oktawianowi Augustowi, Oktawia, matka mdleje z rozpaczy po stracie syna. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca obraz „Wergiliusz czyta Eneidę cesarzowi Augustowi, jego żonie Liwii i mdlejącej siostrze, Oktawii”, którego autorem jest Antonio Zucchi. Na obrazie są cztery postacie. Na środku siedzi mężczyzna w złotej szacie i czerwonym płaszczu. Na głowie ma zielony wieniec laurowy. Twarz ma zwróconą w prawą stronę. Po jego lewej stronie stoi mężczyzna ubrany w jasną szatę i błękitny płaszcz. W prawej dłoni trzyma zapisane tabliczki. Mężczyzna ma krótkie, ciemne włosy. Za nim stoi złota, ozdobna kolumna. Z prawej strony znajdują się dwie kobiety. Jedna siedzi na krześle, a druga stoi i nachyla się nad nią. Siedząca kobieta ma długą, białą szatę i jasnoróżową narzutę. Ma upięte, brązowe włosy i cienką opaskę na głowie. Jej oczy są zamknięte, a twarz jest przechylona w lewą stronę. Jej karnacja jest bardzo jasna. Kobieta, która się nad nią nachyla ma jasne włosy, spięte z tyłu. Ubrana jest w jasną szatę i niebieską narzutę. Prawą dłonią dotyka prawego przedramienia siedzącej kobiety. Ścianę osłania jasna tkanina. Tło obrazu jest ciemne.

Ilustracja przedstawia mapę interaktywną „Podróż Eneasza na mapie basenu Morza Śródziemnego za panowania Oktawiana Augusta (31 r. p.n.e.-14 r. n.e.)”. W lewym dolnym rogu znajduje się legenda mapy. Przypisano na niej kolory występujące na mapie do ich znaczeń. Na pomarańczowo - terytoria należące do Rzymu przed 31 r. p.n.e. Podboje i zdobycze Oktawiana: na ciemnozielono - od 31 do 19 r. p.n.e., na jasnozielono - od 19 do 9 r. p.n.e., na żółto - od 9 do 6 r. p.n.e. Na różowo - królestwa klientów Rzymu. Czerwoną kropką oznaczono twierdze legionistów w szóstym roku naszej ery. Na mapie na pomarańczowo zaznaczone są terytoria należące do Rzymu przed 31 r. p.n.e. Jest to Hiszpania, Galia, Italia, Asia, Syria i Afryka. Na ciemnozielono zaznaczone są podboje i zdobycze Oktawiana w latach 31‑19 p.n.e. Jest to Egipt, Galatia, teren na północy Hiszpanii oraz dookoła Nikai. Na jasnozielono zaznaczone są podboje i zdobycze Oktawiana w latach 19‑9 p.n.e. Jest to zachodnia Germania, Retia, Dalmacja. Na żółto zaznaczone są podboje i zdobycze Oktawiana w latach 9‑6 p.n.e. Jest to środkowa Germania i Judea. Na jasnofioletowo zaznaczone są królestwa klientów Rzymu. Jest to Mauretania, Kapadocja, Tracja, Norikum. Na biało zaznaczone są morza i oceany, a na jasnoszaro pozostałe części kontynentów. Napisy na akwenach wodnych są szarą czcionką, a na lądach czarną. Czerwoną kropką z czerwoną obwódką zaznaczone są twierdze legionistów w 6 r. n.e. Nazwy tych miejsc napisane są czerwoną czcionką. W wewnętrznej warstwie mapy na panelu bocznym znajduje się dziesięć haseł; są to nazwy twierdz legionistów. Po naciśnięciu pierwszego hasła „Troja” pojawia się następujący tekst. Opowieść o zdobyciu i zniszczeniu Troi przez Greków znajduje się w księdze II Eneidy. Eneasz, od którego imienia wzięła tytuł epopeja, to syn Anchizesa i Wenery, jeden z najdzielniejszych u boku Hektora obrońców Troi. Za sprawą opiekujących się Eneaszem bogów uszedł z płonącego miasta. Pod osłoną ciemności wyniósł z Troi na barkach starego ojca Anchizesa, za rękę prowadząc małego syna Askaniusza, z tyłu zaś podążała za nimi żona Kreuza. Eneasz polecił towarzyszom zebrać się za miastem w świątyni Demeter, sam natomiast wrócił do miasta, aby odszukać zagubioną w czasie ucieczki Kreuzę. W Troi spotkał jednak tylko jej marę, która kazała mu udać się do Italii, gdzie czeka na niego tron i nowa małżonka. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca obraz „Eneasz uciekający z Troi”, którego autorem jest Pompeo Batoni. Po lewej stronie jest kobieta z długimi, ciemnymi włosami. Ma żółto‑pomarańczowo‑niebieską szatę i bose stopy. Jej prawa ręka wyciągnięta jest do przodu. Obok niej stoi niska postać o krótkich, ciemnych włosach. Jest naga; przerzucony fragment szarego płaszcza przesłania ramię i podbrzusze. W prawej dłoni trzyma niewielki przedmiot, a lewą dotyka ubrania mężczyzny, który stoi po prawej stronie. Mężczyzna ten jest wysoki i umięśniony. Ma na sobie zielono‑czerwony krótki strój i brązowe sandały nad kostkę. Ma brązowe wąsy i brodę. Na głowie ma srebrno‑złoty hełm. Na swoim lewym ramieniu niesie starszego mężczyznę w krótkiej, jasnej szacie i czerwono‑złotej czapce. W tle znajdują się jasne mury. Nad nimi jest niebieskie niebo i zachodzące słońce. Drugie hasło to „Delos”. Po naciśnięciu na nie pojawia się następujący tekst. Po zburzeniu Troi Eneadzi popłynęli najpierw do Tracji, ale ostrzeżeni przez marę zamordowanego Polydora, przybyli na wyspę Delos, gdzie Anchizes otrzymał nową wyrocznię, aby szukali dawnej ojczyzny. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca obraz „Krajobraz z Eneaszem na Delos”, którego autorem jest Claude Lorrain. Z prawej strony obrazu znajduje się fragment wysokiego budynku z kolumnami. Jest on w jasnej kolorystyce. Na dachu budynku znajdują się dwie postacie. Przy kolumnach stoi sześć postaci w kolorowych szatach. Za nimi jest jasny budynek z zieloną kopułą i jasnymi kolumnami na froncie. Na środku obrazu jest drzewo. Przed nim niewielka łąka, na której wypasają się kozy. Za drzewem rozpościera się niebieskie morze z pływającymi po nim statkami. Po lewej stronie obrazu jest fragment drzewa i niewielkiego mostu, po którym idą dwie osoby. Tło stanowi błękitne niebo z białymi chmurami. Trzecie hasło, to „Kreta”. Po naciśnięciu na nie pojawia się następujący tekst. Na Krecie uciekinierzy z Troi założyli nowe miasto, ale wkrótce musieli je opuścić wskutek zarazy. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca malowaną plakietkę emaliowaną z „Eneaszem opuszczającym Kretę”. Po lewej stronie namalowano ląd z zieloną trawą i brązowymi budynkami. Znajdują się tam cztery postacie w ciemnych szatach. Jedna z nich wskazuje lewą ręką na morze. Po prawej stronie znajduje się morze, kilka wysp i okrągła łódka. W łódce są trzy postacie w ciemnych szatach. Nad jedną z nich zamieszczono na białym prostokątnym tle napis „Eneas”. W tle ukazano ciemnoniebieskie niebo oraz trzy inne łodzie płynące w deszczu. Czwarte hasło, to „Wyspy Strofadzkie”. Po jego naciśnięciu pojawia się następujący tekst. Na Wyspach Strofadzkich harpia Celeno przepowiedziała im, że dopiero wówczas odnajdą nową ojczyznę, gdy z głodu zjedzą stoły. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca obraz „Eneasz i jego towarzysze walczący z harpiami”, którego autorem jest François Perrier. Na środku obrazu są dwie postacie. Postać z lewej strony ubrana jest w krótką, złotą zbroję z czerwonym płaszczem, złoty hełm z jasnym pióropuszem oraz brązowe sandały. W lewej dłoni trzyma miecz. Postać z prawej strony ubrana jest w pomarańczową, krótką szatę, szary pancerz ochraniający korpus i brązowe sandały. Lewą rękę ma podniesioną do góry i trzyma w niej tarczę. Nad mężczyznami lata kilka postaci, które mają ludzkie głowy oraz ptasie skrzydła i pazury. Dookoła mężczyzn zgromadziły się kobiety i dzieci, które również walczą z harpiami. Tło stanowi zachmurzone niebo. Piąte hasło, to „Epir”. Po jego naciśnięciu pojawia się następujący tekst. W Epirze spotkali Andromachę, wdowę po Hektorze, i Helenusa, syna Priama, który wywróżył im, że ojczyzną ich będzie Italia. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca „Eneasza przybywającego do Epiru witanego przez Helenusa i Andromachę”. Na środku obrazka jest mężczyzna z siwą brodą w niebieskiej szacie z pomarańczowymi zdobieniami i pomarańczowymi rękawami. Na głowie ma ozdobne, białe nakrycie. W rękach trzyma złoty, pionowy przedmiot. Za nim stoją trzy postacie w pomarańczowych strojach i pomarańczowych czapkach. Po lewej stronie stoją trzy kobiety w ciemnych, długich sukniach. Wszystkie mają pomarańczowe włosy. Pomiędzy nimi stoi pomarańczowa skrzynia. W lewym górnym rogu jest kilka drzew oraz trzech mężczyzn w pomarańczowych strojach. Wszystkie te postacie stoją na pomarańczowo‑zielonym lądzie, w tle którego jest pomarańczowy zamek z kopułą i wieżami. Z prawej strony lądu jest akwen wodny i dwa pomarańczowe statki. Na jednym z nich jest sześć postaci. Wszystkie ubrane są na pomarańczowo z pomarańczowymi nakryciami głowy. Tło ilustracji stanowi niebieskie niebo z gwiazdami. Po kliknięciu na szóste hasło „Sycylia” pojawia się następujący tekst. Trojanie dopłynęli na Sycylię przez Scyllę i Charybdę. W Drepanum umarł stary Anchizes. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca „Śmierć Anchizesa”, której autorami są G. J. Lang i G. C. Eimmart. Jest wykonana czarnym narzędziem pisarskim na białym tle. Na środku znajduje się postać męska na wysokim łóżku. Ma nagi tors, a nogi przykryte materiałem. Pod głową ma dużą poduszkę. Dookoła niego jest osiem osób. Część z nich ma zbroje, a część jest ubrana w szaty. Po lewej stronie są ozdobne drzwi z kotarą. Stoi w nich postać w długiej szacie. W tle, z lewej strony stoi waza na ozdobnym podeście. Tło jest ciemne, niewyraźne. Pod ilustracją zapisano trzywersowy fragment „Eneidy” w języku łacińskim. Siódme hasło, to Kartagina. Po jego naciśnięciu pojawia się następujący tekst. Dzięki pomocy boga Neptuna Eneasz mógł uciec przed burzą (wywołaną przez Junonę) na wybrzeże libijskie. Trojanie zostali życzliwie przyjęci przez królową kartagińską Dydonę. Podczas uczty opowiedzieli jej o swoich wcześniejszych losach. Eneasz i jego towarzysze skorzystali z gościnności królowej, wkrótce również nawiązał się romans Dydony z Trojaninem. Podczas polowania zorganizowanego przez królową wybuchła gwałtowna burza, która zmusiła Dydonę i Eneasza do schronienia się w górskiej grocie, gdzie nastąpiło ich pierwsze zbliżenie. Romans królowej z bohaterem trojańskim został jednak przerwany przez Jowisza, który przysłał do Eneasza Merkurego, aby przypomniał mu o jego misji i obowiązkach wobec syna i towarzyszy. Eneasz, surowo napomniany, przygotował się po kryjomu do odjazdu pomimo błagań zrozpaczonej Dydony, która na próżno próbowała go zatrzymać, wreszcie zdesperowana popełniła samobójstwo, rzucając straszliwą klątwę na kochanka i jego naród. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca „Dydonę i Eneasza”, której autorem jest Pompeo Batoni. Na środku obrazu stoi mężczyzna w krótkiej, brązowej szacie i niebieskiej narzucie. Na głowie ma niebiesko‑złoty hełm, a na nogach sandały. Po prawej stronie, na kamieniu, siedzi kobieta o kręconych jasnych włosach. Prawą ręką dotyka lewego boku mężczyzny. Ubrana jest w różową tiulową szatę. Lewą dłoń podnosi do góry, głowę odchyla w prawą stronę. Z tyłu stoi jasnowłosa kobieta w zielonej szacie. Z lewej strony obrazu jest akwen wodny z brązowym statkiem. Tło stanowi zachmurzone niebo. Po naciśnięciu na kolejne hasło „Sycylia” pojawia się następujący tekst. Po opuszczeniu Kartaginy Trojanie udają się ponownie na Sycylię w gościnę do króla Acestesa. Eneasz postanowił tam uczcić rocznicę śmierci Anchizesa przez złożenie uroczystych ofiar i urządzenie igrzysk sportowych. W trakcie zawodów kobiety trojańskie za sprawą Junony podpaliły ich flotę, ale Jowisz ubłagany przez Eneasza, zesłał deszcz, który ugasił pożar. Eneasz zostawił na Sycylii pod opieką Acestesa kobiety i część towarzyszy niezdolnych do dalszych trudów. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca „Eneasza z towarzyszami składających ofiarę bogom przed grobem Anchizesa”. Na obrazie przedstawiono pięć postaci w granatowych i brązowych szatach stojących na trawie. Po lewej stronie jest brązowy budynek z granatową kopułą i granatowymi witrażami. W środku jest biały stół z 4 złotymi kielichami. Na brzegu stołu jest głowa zielonego węża. Pozostała część ciała węża znajduje się na brązowym podeście z granatowymi nogami. Podest ten jest przed budynkiem z kopułą. Po prawej stronie podestu leży brązowa krowa, a nad nią brązowa koza. W tle znajduje się brązowy zamek i gwiaździste, granatowe niebo. Po prawej stronie obrazu znajduje się akwen wodny i brązowy statek. Dziewiąte hasło to „Kume”. Po naciśnięciu na nie pojawia się następujący tekst. Po wylądowaniu w Kume udał się do groty Sybilli i wraz z nią wyruszył na wędrówkę po świecie podziemnym. Po uśpieniu potwornego Cerbera Eneasz spostrzegł w pierwszej części podziemia dusze przedwcześnie zmarłych ludzi, między innymi Dydonę, która jednak na widok Trojanina odeszła bez słowa. W Tartarze Eneasz i Sybilla oglądali dusze odbywających kary złoczyńców, oszustów i cudzołożników. Na progu pałacu Plutona Eneasz złożył złotą gałązkę, a następnie wszedł do Elizjum - krainy dusz szczęśliwych, gdzie spotkał ojca Anchizesa, który wskazał mu dusze przyszłych potomków - bohaterów rzymskich: Romulusa, Cezara, Pompejusza, Augusta, Kamillusa, Marcellusa i innych. Anchizes zapowiedział także synowi, że czekają go jeszcze ciężkie wojny w Lacjum. Pod tekstem jest ilustracja pt. „Eneasz i Sybilla”, nieznanego autora. Na środku obrazu stoi mężczyzna w złoto‑czerwonej zbroi i złotym hełmie. W lewej dłoni trzyma okrągłą tarczą, a w prawej złotą gałązkę. Za nim jest połamany maszt z białym żaglem. Na górze masztu jest czarny wąż. Z lewej strony stoi mężczyzna z długą, białą brodą, ubrany w brązową szatę z podniesionymi do góry rękoma. Dookoła mężczyzn znajduje się wiele innych postaci. Tło obrazu jest ciemne, niewyraźne. Po naciśnięciu kolejnego hasła „Kraj Latynów” pojawia się następujący tekst. U kresu podróży okręty Eneasza wpłynęły do ujścia Tybru, gdzie w krainie zwanej Lacjum gościnnie przyjął Trojan król Latynus, ofiarując ich wodzowi rękę swojej córki Lawinii, którą jej matka, królowa Amata, zamierzała wydać za mąż za księcia Rutulów, Turnusa. Z powodu Lawinii nastąpił wybuch wojny między Latynami a Rutulami, jako że Junona podburzyła rywala Eneasza, Turnusa. Kres wojnie kładzie pojedynek Eneasza z Turnusem, zakończony śmiercią Turnusa. Trojanin poślubił więc Lawinię, a syn jego Askaniusz Julus założył podwaliny nowej dynastii julijskiej, której potomkiem - przez pokrewieństwo z Juliuszem Cezarem - jest August. Pod tekstem jest ilustracja przedstawiająca obraz pt. „Latynus oferuje Eneaszowi córkę Lawinię za żonę”, którego autorem jest Giovanni Battista Tiepolo. Obraz ma kształt elipsy na ciemnym tle. Po prawej stronie znajduje się kobieta o jasnych włosach. Ubrana jest w długą białą suknię z długim rękawem. W lewej dłoni trzyma dół sukni, a prawą dotyka dłoni mężczyzny. Mężczyzna ten ma ciemny strój z ozdobnymi rękawami. Ma krótkie, ciemne włosy. Za nim stoi starszy mężczyzna z żółtym nakryciem głowy i czerwonym strojem. W tle jest brązowa ściana i biała balustrada.