grupa instrumentów muzycznych, w których źródłem dźwięku jest drgający słup powietrza, pobudzony odpowiednim zadęciem.

grupa instrumentów, w których źródłem dźwięku są napięte struny.

prymitywny instrument muzyczny składający się z sznurka oraz doczepionego do jego końca kawałka drewna, wydający charakterystyczny dźwięk przy wprowadzeniu kawałka drewna w ruch obrotowy.

najwcześniejszy rodzaj pisma w starożytnym Egipcie, składało się ze znaków fonetycznych, ideograficznych i determinatywnych.

inaczej organy wodne; model instrumentu piszczałkowego z klawiaturą, który był prekursorem organów średniowiecznych; ciśnienie wypychanego powietrza było regulowane za pomocą zbiornika z wodą.

grupa instrumentów muzycznych, w których źródłem dźwięku (tzw. wibratorem) jest sprężysty element drgający (np. płytka, sztabka, pręt, rura, blaszka — tzw. języczek, naczynie z metalu, kamienia, drewna, szkła).

pojęcie wiążące się z wierzeniami orfickimi, wprowadzone przez pitagorejczyków do teoretycznych rozważań nad muzyką, mającą wg nich zdolność „oczyszczania duszy”.

skandynawski instrument dęty z epoki brązu, wykonany z brązu lub drewna, mający kształt litery S i długość do 2 metrów, używany do sygnalizacji wojskowej oraz w obrzędach rytualnych.

ozdobnik melodyczny złożony z co najmniej dwóch dźwięków, wykonywanych na jednej sylabie tekstu.

grupa instrumentów muzycznych, w których źródłem dźwięku jest drgająca membrana, np. skóra lub błona napięta na rezonatorze (tzn. na części instrumentu współbrzmiącej ze źródłem dźwięku i wzmacniającej jego brzmienie).

podstawowy schemat określający czas trwania nut oraz układ akcentów w obrębie taktu w utworze muzycznym.

instrument składał się z jednej struny, stąd jego nazwa: mono – jedna, chordé – struna; był także przyrządem do badań teoretycznych i akustycznych, służącym do mierzenia proporcji podziału struny w stosunku do wysokości dźwięku.

zwany też ney lub nai, flet prosty o zadęciu krawędziowym, popularny na Bliskim Wschodzie.

z greckiego oznacza tyle co konwencja, prawo; to model melodyczny oraz najważniejszy schemat kompozycyjny w muzyce starożytnej Grecji; składał się z wielu części o poważnym charakterze.

odległość między dwoma dźwiękami równa 12 półtonom.

nieme widowisko sceniczne, w którym treść przekazywana jest przez aktorów wyłącznie za pomocą gestów, mimiki i tańca.

wstęp instrumentalny do jakiegoś większego utworu.

instrument strunowy pochodzenia arabskiego, kształtem zbliżony do lutni, grano na nim smyczkiem.

płaskorzeźba.

układ akustyczny, w którym następuje wzmocnienie drgań przy odpowiedniej częstotliwości pobudzenia.

układ dźwięków uszeregowanych według wysokości, o ustalonych odległościach między poszczególnymi stopniami, właściwy muzyce jakiejś epoki lub kultury.

w starożytnej Grecji: piosenka biesiadna o różnorodnej treści; też: utwór literacki wzorowany na takiej piosence; wykonywana najczęściej przy akompaniamencie liry,

rodzaj instrumentu perkusyjnego, który wytwarza dźwięk przez pocieranie lub tarcie..

stopień szybkości wykonywania utworu muzycznego.

święte chińskie symbole, które są wyrazem wszelkich przemian zachodzących we wszechświecie.

nazwa fletu egipskiego.