najmniejsza część pierwiastka chemicznego, która zachowuje jego właściwości chemiczne

dział chemii poświęcony badaniom własności przemian chemicznych i jądrowych nuklidów oraz ich zastosowaniom

dział chemii, który zajmuje się procesami zachodzącymi w materii, pod wpływem promieniowania jonizującego, i ich efektami chemicznymi

wielkość fizyczna określająca liczbę cykli zjawiska okresowego występującego w jednostce czasu; w układzie SI jednostką częstotliwości jest herc $\left[\mathrm{Hz}\right]$

właściwość materii (np. fotonów, elektronów) polegająca na przejawianiu, w zależności od sytuacji, właściwości falowych (np. dyfrakcja) lub korspuskularnych (np. pęd)

ugięcie fal; zmiana kierunku rozchodzenia się fali po przejściu przez wąską szczelinę na brzegach nieprzezroczystych przesłon, a także na niejednorodnościach ośrodka, i to tym wyraźniej, im bardziej rozmiary przeszkód (otworów) są zbliżone do długości fali

(gr. ḗlektron „bursztyn’’) cząstka elementarna o masie
${\mathrm{m}}_{\mathrm{e}}=\mathrm{0,510998902}\left(21\right)$ $\raisebox{1ex}{$\mathrm{MeV}$}\!\left/ \!\raisebox{-1ex}{${\mathrm{c}}^2$}\right.$ (tj. $\mathrm{9,10938188}\left(72\right)·{10}^{-31} \mathrm{kg}$) i ładunku elektrycznym
$\mathrm{e}=-\mathrm{1,602176462}\left(63\right)·{10}^{-19} \mathrm{C}$, występująca w dwóch stanach ładunkowych: jako ujemny – negaton, i dodatni – pozyton

cząstki elementarne przenoszące oddziaływania silne

zjawisko wzmocnienia lub osłabienia dwóch lub więcej fal w zależności od sposobu ich nakładania się

(czyt. internaszynal junion of piur end aplajd kemistry) Międzynarodowa Unia Chemii Czystej i Stosowanej — międzynarodowa organizacja, która zajmuje się głównie standaryzacją symboliki, nazewnictwa i wzorców wielkości fizycznych stosowanych przez chemików na całym świecie

centralna część atomu, tworzą ją nukleony (protony i neutrony); prawie cała masa atomu zgromadzona jest w jądrze

(łac. quantum ,,ile’’) najmniejsza porcja, o jaką może się zmienić dana wielkość fizyczna określonego układu fizycznego

cząstki elementarne (fundamentalne), składniki protonów, neutronów i in. hadronów

liczba protonów w jądrze atomowym, która jest równa liczbie elektronów danego atomu; informuje nas też o miejscu pierwiastka w układzie okresowym

liczba nukleonów w jądrze atomowym, równa sumie liczby protonów i liczby neutronów

parametry, które określają stan elektronu w atomie; w teoriach kwantowych liczby charakteryzujące stan stacjonarny układu, np. atomu, jądra atomowego lub cząstki elementarnej

elektrycznie obojętna cząstka z grupy barionów; składnik jąder atomowych (obok protonów); neutron nie jest cząstką elementarną, składa się z mniejszych elementów, tzw. kwarków (górnego i dwóch kwarków dolnych)

wspólna nazwa protonów i neutronów, będących dwoma stanami dubletu izospinowego (izospin)

atom, którego jądro ma określony stan fizyczny i określony skład, tj. określoną liczbę protonów i neutronów

funkcja falowa, opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych określających jego położenie w atomie (orbital atomowy) i w cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy)

funkcja falowa $\mathrm{\psi }$, opisująca stan energetyczny elektronu w atomie

zbiór elektronów o zbliżonych energiach i jednakowej wartości głównej liczby kwantowej

zbiór elektronów o jednakowych energiach, czyli opisanych tymi samymi liczbami kwantowymi $n$ i $l$

stan kwantowy o takiej samej wartości liczb kwantowych $n$, $l$ i $m$

praca, jaką trzeba wykonać, aby wyprowadzić elektron przewodnictwa z wnętrza ciała stałego (metalu lub półprzewodnika) do miejsca, znajdującego się na zewnątrz ciała, tuż nad jego powierzchnią (ale w odległości dużej w skali atomowej)

prawo głoszące, że właściwości pierwiastków chemicznych, uszeregowane wg rosnącej liczby atomowej, powtarzają się okresowo; współczesne prawo okresowości różni się od sformułowanego przez Mendelejewa

radioaktywność; zdolność jąder atomowych do rozpadu, który najczęściej związany jest z emisją znacznej ilości energii w postaci cząstek $\alpha$ (alfa), cząstek $\beta$ (beta) oraz promieniowania $\gamma$ (gamma)

promieniowanie elektromagnetyczne o długości fal na ogół mniejszej od $10^\ \text m$, emitowane przez promieniotwórcze lub wzbudzone jądra atomowe podczas przemian jądrowych (promieniotwórczość, reakcja jądrowa)

trwała cząstka zaliczana do grupy barionów; cząstka o ładunku dodatnim będąca składnikiem jądra atomowego; składa się z jednego kwarka dolnego i dwóch kwarków górnych

dział chemii jądrowej swoim zakresem obejmuje m.in. chemię naturalnych i sztucznych pierwiastków promieniotwórczych, metody syntezy związków znakowanych i wykorzystania wskaźników promieniotwórczych do badania struktury związków chemicznych, mechanizmów reakcji chemicznych, procesów fizykochemicznych (np. zjawisk powierzchniowych) oraz metody wydzielania i badania produktów reakcji jądrowych

izotop danego pierwiastka, ulegający samorzutnym przemianom jądrowym

rozpad promieniotwórczy jądra atomowego, połączony z emisją jądra helu (cząstki $<span data-specifier-type=$”>)

rozpad promieniotwórczy jądra atomowego, połączony z emisją elektronu

przyrząd do przeprowadzania analizy widmowej światła; tworzy ją układ równych, równoległych i jednakowo rozmieszczonych szczelin

wielkość fizyczna, która określa właściwości magnetyczne elektronu, wynikające z jego ruchu wewnętrznego

tablica przedstawiająca wszystkie pierwiastki chemiczne, uporządkowane kolejno wg rosnącej liczby atomowej, w grupach (obejmujących pierwiastki o podobnych właściwościach) i okresach (w których właściwości pierwiastków zmieniają się stopniowo); grupy w układzie okresowym to pionowe kolumny, a okresy — poziome rzędy

zjawisko zachodzące w ciałach pod wpływem padającego na nie promieniowania elektromagnetycznego (z zakresu opt.); zjawisko fotoelektryczne zewnętrzne odkryli, niezależnie od siebie, fizycy niem.: H. Hertz ($1887$) i W. Hallwachs ($1888$); jego wyjaśnienie na podstawie teorii kwantów podał $1905$ r. A. Einstein