(łac. acidus „kwaśny”, gr. metréō „mierzę”) oznaczanie ilości zawartych w badanym roztworze zasad za pomocą miareczkowania mianowanym roztworem kwasu

dział analizy ilościowej oparty o reakcje typu kwas‑zasada

(ar. al‑kali „substancja zasadowa”, gr. metréō „mierzę”) oznaczanie zawartości kwasów w roztworze za pomocą miareczkowania mianowanym roztworem zasady

substancja, składnik oznaczany w próbce analitycznej

samorzutny proces rozpadu cząsteczek elektrolitów (kwasów, zasad, soli) w roztworach na dodatnio i ujemnie naładowane cząstki, tj. jony

(gr. ḗlektron „bursztyn”, lytós „rozpuszczalny”) przewodnik elektryczny jonowy (zwany też przewodnikiem drugiego rodzaju), w którym poruszające się jony przenoszą ładunki elektryczne; przewodzenie prądu zawsze jest związane z transportem masy

(gr. hýdōr „woda”, lýsis „rozłożenie”) rozkład substancji pod wpływem wody, reakcja podwójnej wymiany, która zachodzi między wodą a substancją w niej rozpuszczoną oraz prowadzi do powstania cząsteczek nowych związków chemicznych

W tym materiale jako rekcje hydrolizy określono reakcje odpowiednich jonów, pochodzących z dysocjacji elektrolitycznej soli, z wodą. Przykład równań reakcji:

• ${\text{Cu}}^{2+}+4 {\text{H}}_2\text{O}\rightleftarrows \text{Cu}{\left(\text{OH}\right)}_2+2 {\text{H}}_3{\text{O}}^{+}$

• ${\text{NO}}_2^{-}+{\text{H}}_2\text{O}\rightleftarrows {\text{HNO}}_2+{\text{OH}}^{-}$

graficzny sposób przedstawienia przebiegu procesu miareczkowania

związki chemiczne odznaczające się charakterystycznymi właściwościami, m.in.: zdolnością wywoływania reakcji barwnych ze wskaźnikami (np. barwią lakmus na czerwono), roztwarzaniem wielu substancji, są donorami protonu; w wodnych roztworach cząsteczki kwasu w wyniku dysocjacji elektrolitycznej tworzą kationy oksoniowe i aniony tzw. reszt kwasowych

(gr. élektron „bursztyn”, lytós „rozpuszczalny”) związek, który w roztworze wodnym dysocjuje całkowicie na jony

cecha roztworu elektrolitu zależna od wzajemnego stosunku stężeń jonów ${\text{H}}_3{\text{O}}^{+}$ i ${\text{OH}}^{-}$

pasek bibuły filtracyjnej nasycony roztworem wskaźnika, który zanurzony w badanym roztworze lub zwilżony jego kroplą, wykazuje charakterystyczną zmianę zabarwienia

punkt, w którym nastąpiła wyraźna zmiana jakiejś cechy układu, wskazująca na całkowite przereagowanie składników titranta i analitu – w miareczkowaniu alkacymetrycznym jest to zwykle zmiana barwy roztworu związana z obecnością wskaźników kwasowo‑zasadowych

punkt miareczkowania, w którym została doprowadzona taka ilość titranta, która jest równoważna chemicznie ilości substancji oznaczanej;  punkt równoważnikowy wyznaczany jest w oparciu o stechiometrię reakcji zachodzącej pomiędzy titrantem a analitem

roztwór buforowy służący do uzyskania pH od $2$ do $12$, składa się on z roztworów ${\text{H}}_3{\text{BO}}_3$, ${\text{H}}_3{\text{PO}}_4$, ${\text{CH}}_3\text{COOH}$ o stężeniu $\mathrm{0,04} \frac{\text{mol}}{{\text{dm}}^3}$. W celu uzyskania pożądanego pH miareczkuje się go roztworem $\text{NaOH}$ o stężeniu $\mathrm{0,2} \frac{\text{mol}}{{\text{dm}}^3}$

roztwór o ściśle określonym stężeniu molowym, podanym z dokładnością do czwartego miejsca po przecinku

stężeniowa stała dysocjacji; stała dysocjacji elektrolitycznej; stosunek iloczynu stężeń jonów powstających podczas dysocjacji elektrolitycznej do stężenia cząsteczek niezdysocjowanych, pozostających w równowadze chemicznej z jonami; stała w danej temperaturze; opisuje dysocjację elektrolitów słabych

$\mathit{\alpha }$, stosunek liczny cząsteczek, które uległy dysocjacji w danym etapie dysocjacji, lub jonów, które powstały w czasie danego etapu dysocjacji do liczby cząsteczek elektrolitu wprowadzonych do roztworu; dla elektrolitów mocnych $\mathit{\alpha }$ = 1 (lub jest bliska tej wartości) - dysocjacja zachodzi wtedy w 100%; dla elektrolitów słabych $\mathit{\alpha }$ < 1 i zależy od stężenia elektrolitu w roztworze

$\alpha =\frac{n_{{\text{H}}_3{\text{O}}^{+}}}{{\text{n}}_a}=\frac{\left[{\text{H}}_3{\text{O}}^{+}\right]}{C_a}$

roztwór miareczkujący o dokładnie znanym stężeniu

indykator; chemiczna substancja, która w określonych warunkach wykazuje wyraźną zmianę właściwości fizycznych – najczęściej pojawienie się lub modyfikację zabarwienia, co pozwala na stwierdzenie odczynu badanego roztworu albo obecności określonego jonu lub cząsteczki; wskaźniki $\text{pH}$ zmieniają swoją barwę przy określonym $\text{pH}$ (np. fenoloftaleina)

roztwór wodny związku chemicznego o charakterystycznych właściwościach, m.in.: wywołujące reakcje barwne ze wskaźnikami (np. barwią lakmus na niebiesko), są akceptorami protonu