(niem. Block) grupa pierwiastków chemicznych w układzie okresowym, o takiej samej konfiguracji walencyjnej

fiz. poglądowe pojęcie, używane w kwantowym opisie atomów i cząsteczek, oznaczające obszar, w którym występuje duże prawdopodobieństwo znalezienia elektronów

(ang. electron – $1891$ rok – od gr. ἤλlambdaεepsilonκkappaτtauρrhoοomicronνnu, ḗlektron „bursztyn”) elektrony występujące na zewnętrznych powłokach elektronowych atomu tworzonych przez orbitale o największej energii (dla danego pierwiastka); biorą udział w tworzeniu wiązań chemicznych oraz decydują o właściwościach pierwiastka

minimalna energia, którą należy dostarczyć, aby oderwać elektron od atomu lub jonu danego pierwiastka

pionowa kolumna w układzie okresowym pierwiastków chemicznych; we współczesnym standardowym układzie okresowym wyróżnia się 18 grup

oznaczone są numerami $1$–$2$ oraz $13$–$18$

centralna część atomu, o rozmiarach ok. ${10}^5$ razy mniejszych od rozmiarów atomu, skupiająca prawie całą jego masę

(łac. configuratio „konfiguracja”) opis atomu polegający na rozkładzie elektronów na podstawie prawdopodobieństwa ich położenia w atomie w funkcji odległości od jądra

poziomy rząd w układzie okresowym; we współczesnym standardowym układzie okresowym wyróżnia się $7$ okresów

(fr. périodique, łac. periodicus, z gr. periodikós „okresowy”) taki, który regularnie się powtarza

podwielokrotność metra, podstawowej jednostki długości w układzie SI; jeden pikometr równa się ${10}^{-12} \mathrm{m}$

wielkość, która określa, jaka ilość energii wydzieli się na skutek przyłączenia elektronu do atomu lub cząsteczki

Zwróć uwagę, że zgodnie z definicją dodatnie powinowactwo wskazuje energię wydzieloną. Istnieją jednak atomy, dla których pierwsze powinowactwo może przyjmować wartość ujemną. Oznacza to zatem, że na skutek przyłączenia elektronu nie następuje wydzielenie energii, ale energia to zostaje pochłonięta, a więc proces przyłączenia elektronu wymaga dodania energii.

prawo sformułowane po raz pierwszy przez Dmitrija Mendelejewa ($1869$ rok), w obecnej formie mówiące, że właściwości pierwiastków zmieniają się okresowo po uszeregowaniu ich zgodnie z ciężarem atomowym; na podstawie tego prawa powstała tzw. tablica Mendelejewa – układ okresowy pierwiastków chemicznych

zdefiniowany jako połowa odległości pomiędzy jądrami dwóch atomów tego samego pierwiastka, połączonych wiązaniem chemicznym.

odległość najdalszych elektronów od jądra atomowego (w przypadku pojedynczego atomu) lub od geometrycznego środka cząsteczki

pozorna anomalia w sposobie rozmieszczania elektronów walencyjnych atomów niektórych pierwiastków bloku $d$ i $f$; w przypadku bloku $d$ polega na przejściu elektronu z podpowłoki $ns$ na podpowłokę $\left(n-1\right)d$