Logarytmy
1. Określenie logarytmu

W siedemnastowiecznej Europie nie było jeszcze telewizji i Internetu, zatem intelektualiści czytali książki. Bestsellerem było wtedy dzieło szkockiego arystokraty Johna Napiera Mirifici Logarithmorum Canonis (Opis zdumiewającej reguły logarytmów).
Napier był prawdziwym człowiekiem Renesansu zaprojektował między innymi czołg napędzany przez ukrytych w nim ludzi, w rolnictwie propagował wykorzystanie nawozów sztucznych. Wynalazł też tzw. pałeczki Napiera – przyrząd do mechanicznego mnożenia i dzielenia liczb oraz wyciągania pierwiastków kwadratowych i sześciennych.
W dziele które opublikował zawarł opis logarytmów – nowatorskiego pomysłu, dzięki któremu między innymi można zastąpić mnożenie i dzielenie odpowiednio dodawaniem i odejmowaniem. Wynalezienie logarytmów uznano za krok milowy, który znacząco ułatwił prace rachunkowe żeglarzom, inżynierom i matematykom.
W tym materiale poznamy logarytmy, ich związki z potęgowaniem i najprostsze sposoby ich obliczania.
Zapiszesz potęgę w postaci logarytmu.
Zapiszesz logarytm w postaci potęgi.
Obliczysz wartość logarytmu, korzystając z definicji.
Porównasz wartości logarytmów.
Z własności potęgowania wynika, że jeśli jest liczbą dodatnią, różną od i jest liczbą rzeczywistą, to w sposób jednoznaczny możemy obliczyć potęgę , czyli znaleźć taką liczbę , że .
Zastanowimy się teraz, czy można w sposób jednoznaczny określić wykładnik potęgi , gdy znana jest podstawa i wartość potęgi.
W niektórych przypadkach odpowiedź na to pytanie jest łatwa.
Na przykład jeśli , to od razu odpowiemy, że .
Podobnie, jeśli , to .
Znacznie trudniej jest odgadnąć liczbę , gdy liczba ta nie jest liczbą całkowitą.
Na przykład jeśli , czyli gdy .
Sytuacja się jeszcze bardziej komplikuje, gdy jest liczbą niewymierną.
Na przykład, jeśli .
Określenie przybliżonej wartości takiego wykładnika ułatwią nam logarytmy.
Logarytmowanie jest zatem działaniem polegającym na obliczaniu wykładnika potęgi, gdy dana jest podstawa oraz wartość tej potęgi.
Wykładnik spełniający równanie nazywamy logarytmem liczby przy podstawie .
Wykładnik spełniający równanie nazywamy logarytmem liczby przy podstawie .
Logarytmem liczby dodatniej przy podstawie dodatniej i różnej od jedności, nazywamy wykładnik potęgi, do której należy podnieść , aby otrzymać .
LogarytmLogarytm oznaczamy symbolem .
Liczbę nazywamy podstawą logarytmu
, liczbę – liczbą logarytmowaną
.
Zapis oznacza, że .
Powyższą definicję można zapisać symbolicznie:
Szukanie rozwiązania równania , gdy , , , jest więc szukaniem logarytmu liczby przy podstawie .
Rozwiązaniem równania jest , zatem .
Rozwiązaniem równania jest , zatem .
Rozwiązaniem równania jest , zatem .
Rozwiązaniem równania jest , zatem .
Zapiszemy potęgowanie za pomocą logarytmowania.
możemy zapisać jako
możemy zapisać jako
możemy zapisać jako
Każda liczba dodatnia ma dokładnie jeden logarytmlogarytm przy danej podstawie dodatniej i różnej od . Dla liczb ujemnych i zera logarytmów nie określamy.
Podamy teraz przykłady wyznaczania wartości logarytmów, korzystając z definicji.
, bo
, bo
, bo
, bo
, bo
, bo
, bo
Obliczamy .
Oznaczamy:
Stąd , czyli .
Odpowiedź:
Obliczamy .
Oznaczamy:
Stąd , czyli .
Odpowiedź:
Obliczamy .
Oznaczamy:
.
Stąd , czyli .
Odpowiedź:
Obliczamy .
Oznaczamy:
.
Stąd , czyli .
Odpowiedź:
We wszystkich powyższych przykładach, w wyniku logarytmowanialogarytmowania otrzymaliśmy liczby wymierne. Istnieją jednak logarytmy, które są liczbami niewymiernymi.
Rozważmy . Udowodnimy, że jest to liczba niewymierna. Dowód przeprowadzimy metodą nie wprost.
Sprawdźmy, do czego doprowadziłoby nas przypuszczenie, że jest liczbą wymierną. Ponieważ każdą liczbę wymierną można zapisać jako ułamek zwykły nieskracalny, to istnieją liczby całkowite i , dla których .
Zauważmy ponadto, że . Zatem jest liczbą dodatnią, możemy więc przyjąć założenie, że i są liczbami naturalnymi dodatnimi. Wprost z definicji logarytmu wynika, że . Obie strony tego równania są nieujemne, możemy je podnieść do potęgi , otrzymując równanie równoważne .
Ponieważ i są liczbami naturalnymi, więc lewa strona równania jest iloczynem samych dwójek, zaś prawa – iloczynem samych trójek. Zatem nie jest możliwe, aby obie strony były równe.
Przypuszczenie, że jest liczbą wymierną, doprowadziło do sprzeczności, zatem nie może być liczbą wymierną, czyli jest liczbą niewymierną.
W matematyce bardzo ważną rolę odgrywa liczba (stała Eulera, liczba Nepera) w przybliżeniu równa … Pod pewnymi względami przypomina ona liczbę . Jedną z ich cech wspólnych jest to, że obie są niewymierne. Wykorzystuje się ją również w fizyce. Liczba ta jest m.in. podstawą logarytmów zwanych naturalnymi. Do zapisu logarytmu naturalnego używamy nieco innej konwencji:
Zapiszemy w najprostszej postaci wyrażenie .
Obliczamy najpierw każdy z logarytmów.
, bo
, bo
, bo
Wyznaczamy teraz wartość danego wyrażenia
Animacja multimedialna
Zapoznaj się z animacją przedstawiającą pochodzenie logarytmów.

Film dostępny pod adresem /preview/resource/R7N2FX8CLKEB1
Film nawiązujący do treści lekcji dotyczącej pojęcia logarytmu.
Wiedząc, że i , oblicz wartość wyrażenia .
Zapoznaj się z informacjami na temat logarytmów i odpowiedz na poniższe pytania.
Definicja logarytmu
Od bardzo dawna naukowcy, między innymi astronomowie i fizycy, używają do swoich obliczeń dużych liczb. Często pojawia się też potrzeba wykonywania na nich pewnych obliczeń. W czasach, kiedy na świecie nie było jeszcze kalkulatorów ani komputerów, mnożenie takich liczb było bardzo uciążliwe. Dlatego do pewnych operacji używano logarytmów, które pozwalały zamienić pracochłonne mnożenie na łatwiejsze dodawanie.
Za ojca logarytmów uważa się Johna Napiera - bogatego szkockiego właściciela ziemskiego. W swoim dziele z 1614 roku Napier rozpowszechnił podany przez Josta Bürgiego sposób budowy tablic umożliwiających mnożenie liczb za pomocą dodawania innych liczb. Logarytmy dziesiętne zostały wprowadzone trzy lata później przez Henry'ego Briggsa zainspirowanego lekturą dzieła Napiera i dyskusjami z jego autorem.
Wynalezienie logarytmów było krokiem milowym, który znacząco ułatwił prace rachunkowe astronomom, żeglarzom, inżynierom i matematykom, między innymi Johannowi Keplerowi oraz Izaakowi Newtonowi.
Dzisiejsza formalna definicja logarytmu brzmi:
Logarytm o dodatniej i różnej od jedynki podstawie a z dodatniej liczby b to wykładnik potęgi, do której należy podnieść podstawę a, aby uzyskać liczbę b.
Logarytmy mają mnóstwo własności analogicznych do własności potęgowania. Do najważniejszych wzorów należą: logarytm iloczynu, logarytm ilorazu, logarytm potęgi oraz zamiana podstawy logarytmu.
Obecnie logarytmy stosuje się w chemii - do definiowania skali pH, w fizyce - na przykład do definiowania poziomu natężenia dźwięku oraz wysokości dźwięku, w statystyce, ekonomii, astronomii, a nawet psychologii. Skala Richtera, za pomocą której mierzy się natężenie trzęsienia ziemi, również ma związek z logarytmami.
Ciekawym zastosowaniem logarytmów jest Prawo Benforda sformułowane po raz pierwszy w 1881 roku przez kanadyjskiego astronoma i matematyka Simona Newcomba. Zauważył on, że w tablicach logarytmicznych znajdujących się w bibliotece pierwsze strony są brudniejsze, a co za tym idzie częściej przeglądane, niż dalsze. Swoim odkryciem podzielił się ze światem na łamach American Journal of Mathematics, jednak nie zostało ono docenione. Po 57 latach podobną obserwację poczynił Frank Benford. Sformułował on prawo, które orzeka, że w dużych zbiorach liczbowych cyfra x występuje z częstością równą logarytmowi dziesiętnemu z odwrotności liczby x powiększonej o 1. Swoje obserwacje poparł empirycznie, weryfikując je na zestawach takich danych jak: powierzchnie rzek, liczby drukowane w gazetach i ceny. Dziś prawo Benforda stosuje się między innymi do wykrywania defraudacji oraz sprawdzania poprawności zeznań podatkowych.
Zestaw ćwiczeń interaktywnych
Oblicz .
a)
b)
c)
Określ, dla jakich liczb określona jest wartość wyrażenia .
- logarytm o podstawie cztery z szesnaście, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie trzy z dwadzieścia siedem, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie początek ułamka, dwa, mianownik, trzy, koniec ułamka, z nawias, początek ułamka, szesnaście, mianownik, osiemdziesiąt jeden, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie jeden przecinek jeden z jeden, przecinek, dwadzieścia jeden, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie zero przecinek dwa z sto dwadzieścia pięć, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie początek ułamka, pięć, mianownik, siedem, koniec ułamka, z nawias, początek ułamka, czterdzieści dziewięć, mianownik, dwadzieścia pięć, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie dwadzieścia trzy z jeden, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie pierwiastek kwadratowy z dwa z osiem, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie pierwiastek kwadratowy z trzy z początek ułamka, jeden, mianownik, dziewięć, koniec ułamka, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie pierwiastek kwadratowy z pięć z nawias, początek ułamka, pierwiastek kwadratowy z pięć, mianownik, dwadzieścia pięć, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie pierwiastek kwadratowy z siedem z nawias, początek ułamka, pierwiastek kwadratowy z siedem, mianownik, trzysta czterdzieści trzy, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie sześćdziesiąt cztery z x, równa się, początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka x, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie cztery z x, równa się, trzy x, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie x z cztery, równa się, dwa x, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie x indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, z osiemdziesiąt jeden, równa się, dwa x, równa się Tu uzupełnij
- logarytm o podstawie x z sześćset dwadzieścia pięć, równa się, cztery x, równa się Tu uzupełnij
Słownik
działanie polegające na określeniu do jakiej potęgi należy podnieść podstawę logarytmu aby uzyskać liczbę logarytmowaną
wykładnik potęgi, do której należy podnieść podstawę potęgi, aby otrzymać liczbę logarytmowaną:
, , ,