sposób muzycznego opracowania tekstu słownego, uwzględniający jego akcent, rytm i naturalną intonację mowy.

sposób organizacji i współdziałania głosów w utworze muzycznym; wyróżnia się m.in. fakturę polifoniczną, homofoniczną i homorytmiczną.

muzyk grający na instrumentach dętych drewnianych.

rodzaj faktury muzycznej, w której wszystkie głosy poruszają się jednocześnie w jednakowym lub zbliżonym rytmie.

technika kompozytorska polegająca na powtarzaniu motywu lub tematu zaprezentowanego w jednym głosie przez inny głos.

skala w systemie modalnym obowiązującym w muzyce średniowiecza i renesansu.

(łac. nota contra notam – nuta przeciw nucie) technika prowadzenia głosów, w której jednej nucie w jednym głosie odpowiada jedna nuta w pozostałych głosach.

swobodna przeróbka tekstu, rozwijająca lub modyfikująca treść oryginału, zachowująca jednak jego główny sens

przeniesienie tekstu (literackiego) z jednego języka do drugiego, w maksymalnie wierny sposób zachowujące treść i formę pierwowzoru

1. starotestamentowa pieśń religijna wchodząca w skład Liber Psalmorum. 2. utwór poetycki lub muzyczny oparty na tekście psalmu biblijnego.

odcinek skali głosu ludzkiego lub instrumentu muzycznego, wyróżniający się określonym zakresem wysokości dźwięków i charakterystycznym brzmieniem.

ruch religijny i społeczny zapoczątkowany w XVI wieku, prowadzący do powstania Kościołów protestanckich oraz przemian w liturgii i muzyce kościelnej.

sobór Kościoła katolickiego obradujący w latach 1545–1563, którego postanowienia wpłynęły na późniejszy rozwój liturgii oraz muzyki kościelnej.

(łac. Vulgata) łaciński przekład Biblii opracowany przez św. Hieronima, przez wiele stuleci obowiązujący w Kościele katolickim.