grupa poetów, kompozytorów i teoretyków muzyki działająca we Florencji pod koniec XVI w., głosząca potrzebę odejścia od polifonii wokalnej na rzecz nowego stylu deklamacyjnego.

technika trzygłosowa, polegająca na stosowaniu równoległych akordów w pierwszym przewrocie (akordów sekstowych).

technika kompozytorska, w której tematy pojawiające się wraz z kolejnymi fragmentami tekstu są imitowane we wszystkich głosach.

opracowanie (przeniesienie) utworu wokalnego na instrument.

technika kompozytorska powstała w średniowieczu, polegająca na operowaniu stałym schematem rytmicznym, czasem również melodycznym.

typ faktury polifonicznej, w której każdy głos wykazuje dużą samodzielność i nie jest podporządkowany strukturze harmonicznej utworu.

styl wykształcony na przełomie XVI/XVII w., w którym deklamacyjnemu śpiewowi towarzyszy akordowy akompaniament – basso continuo.

msza oparta na materiale muzycznym innej wielogłosowej kompozycji, zwykle chanson.