Działalność przedstawicieli szkoły flamandzkiej i franko‑flamandzkiej
Klucz do rozwoju
Szkoła franko‑flamandzka nie była grupą kompozytorów tworzących w jednym miejscu, lecz kolejnymi pokoleniami twórców rozwijających wspólny język muzyczny renesansu. Aby dobrze zrozumieć ten rozdział, zwróć uwagę na to, jak zmieniała się polifonia – od twórczości Guillaume'a Dufaya, przez kunszt kontrapunktyczny Johannesa Ockeghema i przeimitowaną fakturę Josquina des Prés oraz Nicolasa Gomberta, aż po syntezę różnych tradycji europejskich w muzyce Orlando di Lassa. Dzięki temu łatwiej dostrzeżesz ciągłość rozwoju renesansowej techniki kompozytorskiej.
Ważne daty
ok. 1397–1474 – życie Guillaume'a Dufaya, przedstawiciela pierwszego pokolenia szkoły franko‑flamandzkiej
ok. 1418–1497 – życie Johannesa Ockeghema, mistrza kontrapunktu drugiego pokolenia szkoły franko‑flamandzkiej
ok. 1450–1521 – życie Josquina des Prés, najwybitniejszego przedstawiciela trzeciego pokolenia szkoły franko‑flamandzkiej
1457/1458–1505 – życie Jacoba Obrechta
ok. 1450–1517 – życie Heinricha Isaaca
ok. 1460–1512/1513 – życie Antoine'a Brumela
ok. 1452–1518 – życie Pierre'a de La Rue
1503–1504 – pobyt Josquina des Prés na dworze Ercole d'Este w Ferrarze i powstanie Missa Hercules Dux Ferrariae
ok. 1495–1560 – życie Nicolasa Gomberta
ok. 1510–1555/1556 – życie Jacobusa Clemensa non Papy
ok. 1480–1562 – życie Adriana Willaerta, twórcy szkoły weneckiej
1532–1594 – życie Orlando di Lassa, najwybitniejszego przedstawiciela ostatniego pokolenia szkoły franko‑flamandzkiej
XV–XVI w. – okres dominacji szkoły franko‑flamandzkiej w muzyce europejskiego renesansu
Cele
charakteryzować kolejne pokolenia kompozytorów szkoły franko‑flamandzkiej oraz wskazać ich najwybitniejszych przedstawicieli;
rozpoznać najważniejsze cechy stylu twórczości wybranych kompozytorów szkoły franko‑flamandzkiej;
wyjaśnić znaczenie szkoły franko‑flamandzkiej dla rozwoju polifonii renesansowej i historii muzyki europejskiej.