PYI_RY_W13_M07 Podstawowe operacje na tekstach
Tworzenie łańcuchów znaków f‑string
W poprzednich e‑materiałach dowiedzieliśmy się, w jaki sposób wyświetlać napisy lub inne obiekty na ekranie. Korzystaliśmy przy tym z funkcji print() oraz z metody format().
Język Python, począwszy od wersji 3.5, oferuje dodatkowy mechanizm formatowania o nazwie f‑string. Jest to ułatwiająca tworzenie kodu modyfikacja sposobu wywołania funkcji print(). Oto przykład jej zastosowania:
Jak widzimy, przed apostrofem lub cudzysłowem otwierającym ciąg znaków do wyświetlenia należy wpisać literę f. W nawiasach klamrowych wewnątrz ciągu trzeba natomiast podać nazwę obiektu, który zostanie wstawiony w to miejsce.
Python dba o konwersję typu obiektów w ramach f‑string (nie musimy zamieniać typów int czy float na str). Sprawdźmy nowy sposób wywoływania funkcji print():
Użycie przedstawionego sposobu zapisu sprawia, że programiście łatwo jest przeanalizować kod programu.
Zdefiniuj funkcję prostokat(bok_a, bok_b), która obliczy obwód, pole powierzchni oraz długość przekątnej prostokąta o podanych wymiarach, a następnie poda wszystkie te informacje, wykorzystując formatowanie f‑string.
Informacje na temat formatowania z zastosowaniem mechanizmu f‑string znajdziemy w dokumencie [PEP‑498].