Pamiętaj, że cząsteczki pierwiastków w stanie wolnym mają stopień utlenienia równy 0.

Stopień utlenienia wodoru w wodorku wapnia wynosi −I; w wodzie I, w wodorotlenku wapnia I, a w cząsteczce ${\text{H}}_2$ jest równy 0.

Należy skorzystać z szeregu elektrochemicznego metali.

Reakcje zajdą w probówkach: 1‑4.

Równania reakcji:

1. $\text{Zn}+2 \text{HCl}\to {\text{ZnCl}}_2+{\text{H}}_2$

2. $\text{Mg}+2 \text{HCl}\to {\text{MgCl}}_2+{\text{H}}_2$

3. $\text{Sn}+2 \text{HCl}\to {\text{SnCl}}_2+{\text{H}}_2$

4. $\text{Fe}+2 \text{HCl}\to {\text{FeCl}}_2+{\text{H}}_2$

5. $\text{Cu}+2 \text{HCl}\to \mathrm{reakcja} \mathrm{nie} \mathrm{zachodzi}$

6. $\text{Ag}+2 \text{HCl}\to \mathrm{reakcja} \mathrm{nie} \mathrm{zachodzi}$

Potencjał standardowy półogniwa chromowego należy obliczyć przekształcając poniższy wzór:

$\mathrm{SEM}=E^0=E_{\text{Pb}}^0-E_{\text{Cr}}^0$

A. Reakcje zachodzące na elektrodach:

Anoda:

$2 \text{Cr}\to 6 {\text{e}}^{-}+2 {\text{Cr}}^{3+}$

Katoda:

$3 {\text{Pb}}^{2+}+6 {\text{e}}^{-}\to 3 \text{Pb}$

B. Wielkość przepływu prądu (SEM) to różnica potencjałów elektrochemicznych elektrod. Znając wartość SEM oraz potencjał jednego z półogniw, możemy obliczyć potencjał drugiego półogniwa.

${E^0}_{{\text{Cr}}^{3+}|\text{Cr}}-SEM=-\mathrm{0,14} \text{V}-\mathrm{0,60} \text{V}=-\mathrm{0,74} \text{V}$

Zastanów się, jakimi cechami charakteryzuje się anoda i katoda. Przeanalizuj wartości potencjałów standardowych półogniw.

A.

$\text{Ag}, \text{AgCl} | {\text{Cl}}^{-} \parallel {\text{Fe}}^{3+}, {\text{Fe}}^{2+} | \text{Pt}$

B.

$\text{SEM}=\mathrm{0,771}-\mathrm{0,222}=\mathrm{0,549} \text{V}$

Skorzystaj z układu okresowego w celu odnalezienia przedstawionych pierwiastków – odpowiedz również, co je łączy.

Przedstawione w tabeli metale należą do $12.$ grupy układu okresowego. Konfigurację ich elektronów walencyjnych można zapisać ${\mathrm{ns}}^2\left(\mathrm{n}-1\right){\mathrm{d}}^{10}$. Wynika z niej, że wszystkie elektrony walencyjne są sparowane, dlatego powstanie wiązania metalicznego jest trudniejsze (ponieważ nie ma zdelokalizowanych elektronów), a co za tym idzie – potrzeba mniej energii, aby zostało zerwane. To z kolei skutkuje obniżeniem temperatury topnienia.