Grafika przedstawia dwie kategorie czynników lokalizacji przemysłu. Do czynników techniczno‑ekonomicznych zalicza się następujące: siła robocza, współpraca z placówkami naukowo‑technicznymi, rynek zbytu, infrastruktura techniczna, rozwój społeczno‑ekonomiczny, baza energetyczna, korzyści aglomeracji, korzyści deglomeracji. Do czynników społeczno‑politycznych zalicza się następujące: polityka państwa, regulacje prawne, czynniki społeczne, infrastruktura społeczna, czynniki behawioralne, czynniki strategiczne. Każdy czynnik kolejno opisano: 1. Siła robocza. Przemysł tradycyjny wymaga dużej siły roboczej. Lokalizuje się go głównie na obszarach peryferyjnych, na terenach, gdzie występuje wysoki zasób siły roboczej o niskim koszcie. Przemysł wysokich technologii (high‑tech) nie skupia się na zasobności w dużą siłę roboczą, ale koncentruje się na jej jakości (kwalifikacje, wykształcenie, doświadczenie). Przemysł high‑tech lokalizowany jest na obszarach dużych aglomeracji, w których występują chętne do współpracy uniwersytety., 2. Współpraca z placówkami naukowo‑technicznymi. Współpraca z placówkami naukowo‑technicznymi przemysłu z takich gałęzi jak elektrotechnika czy chemia wpływa na zwiększenie liczby dobrze wykwalifikowanych pracowników., 3. Rynek zbytu. Lokalizacja przemysłu musi być silnie powiązana z rynkiem zbytu, ponieważ wpływa to na obniżenie kosztów produkcji, zmniejszenie kosztów transportu oraz zwiększenie konkurencyjności na rynku., 4. Infrastruktura techniczna. Wyposażenie obszaru w sieć komunikacyjną (drogi, linie kolejowe), sieć wodno‑kanalizacyjną, energetyczną oraz gazową., 5. Rozwój społeczno‑ekonomiczny. Rozwój społeczno‑ekonomiczny wpływa na wzrost liczby placówek naukowo‑badawczych, gęstość infrastruktury, zwiększenie liczby i jakości wykwalifikowanych pracowników oraz powiększenie rynku zbytu cechującego się większym konsumpcjonizmem., 6. Baza energetyczna. Czynnikiem tym związane są zakłady wykorzystujące dużą ilość energii elektrycznej w procesach technologicznych. Najbardziej energochłonne zakłady to: kopalnie, huty metali nieżelaznych (np. huty aluminium), zakłady chemiczne., 7. Korzyści aglomeracji. Związane są z korzyściami płynącymi z lokalizowania zakładów w jednym ośrodku miejskim lub w obrębie jednej aglomeracji. Wspólne korzystanie z infrastruktury technicznej, ułatwiona kooperacja między zakładami, ułatwienia w pozyskiwaniu siły roboczej czy zaopatrywaniu w surowce i produkty, bliskość urzędów, instytucji finansowych czy placówek naukowo‑badawczych powodują obniżenie kosztów oraz ułatwiają funkcjonowanie zakładów., 8. Korzyści deglomeracji. Zlokalizowanie przemysłu na obszarach wiejskich związane jest z obniżeniem kosztów nabycia gruntów, niższymi podatkami, dobrym stanem środowiska przyrodniczego oraz dostępem do siły roboczej. Dotyczy zakładów o lokalizacji swobodnej., 9. Polityka państwa. Regulacje prawne mogą być zachętą do napływu kapitału zagranicznego lub rozwoju produkcji rodzimej poprzez: tworzenie stref ekonomicznych, stosowanie ulg podatkowych dla inwestorów, ograniczanie lub znoszenie ceł, dofinansowanie produkcji krajowej., 10. Regulacje prawne. Ulgi podatkowe, bariery celne oraz stosowne zapisy w planach zagospodarowania przestrzennego., 11. Czynniki społeczne. Moda, tradycje i możliwości finansowe mieszkańców generują zapotrzebowanie na pewne dobra. Istotny może być wpływ organizacji społecznych (w tym ekologicznych), a także związków zawodowych na decyzje lokalizacyjne (np. protesty przeciwko budowie elektrowni jądrowej w Żarnowcu)., 12. Infrastruktura społeczna. Placówki edukacyjne, sportowo‑rekreacyjne, obiekty służby zdrowia, które przyciągają potencjalnych inwestorów., 13. Czynniki behawioralne. Wizerunek miejsca inwestycji, mentalność lokalnej społeczności., 14. Czynniki strategiczne. Obecnie tracą na znaczeniu. Dotyczą np. zakładów zbrojeniowych czy elektrowni jądrowych.