Jedną z przyczyn obserwowanego od początków XIX wieku przyspieszenia rozwoju gospodarczego świata było wykorzystanie nowych źródeł energii. Umożliwiały one rozwój kolejnych branż przemysłu czy nowych środków transportu. Pośrednio wpływały również na poprawę warunków pracy i życia ludności. Ten dynamiczny skok określany jest w geografii przemysłu mianem pierwszej rewolucji przemysłowej. Kolejne dekady przyniosły następne etapy industrializacji, nierozłącznie związane z upowszechnianiem się na świecie nowych źródeł energii.

Struktura produkcji energii ulega ciągłym zmianom. Niektóre źródła energii tracą na znaczeniu i są zastępowane przez bardziej wydajne lub bardziej dostępne. Trwają również prace nad możliwościami wykorzystania innych zasobów przyrodniczych.

Współczesny rozwój gospodarczy napędzany produkcją i konsumpcją dóbr jest ściśle i bezpośrednio uzależniony od energii, której zużycie rośnie systematycznie od 150 lat. Powstaje jednak pytanie, czy wzrost ten może trwać bez końca? Czy negatywne skutki produkcji energii, tj. wyczerpywanie się zasobów naturalnych, degradacja środowiska, zmiany klimatu, zanieczyszczenie powietrza, wód i gleb, w konsekwencji nie obrócą się przeciw człowiekowi? Zagrożenia te z każdym rokiem stają się coraz bardziej realne, co sprawia, że istnieje pilna konieczność pozyskiwania nowych, niskoemisyjnych, czyli emitujących bardzo mało zanieczyszczeń, odnawialnych źródeł energii i opracowywania strategii i polityk energetycznych, które regulują zakres koniecznych działań.