określenie sposobu kształtowania kompozycji malarskich i graficznych; linearyzm polega na wydobyciu kształtu, plastyki i ekspresji przedstawionego przedmiotu czy postaci przez akcentowanie wartości dekoracyjnej, głównie konturu i linii.

gr. allēgoría - allēgoreín ‘mówić w przenośni, obrazowo], motyw lub zespół motywów, który poza znaczeniem dosłownym i bezpośrednio przedstawionym ma ukryte znaczenie dodatkowe, pozostawione domyślności czytelnika lub wyjaśnione przez autora.

(wymowa: kjaroskuro) – z włoskiego: jasny (chiaro) – ciemny (oscuro); termin używany w odniesieniu do dzieł sztuki: 1) na oznaczenie światłocienia lub malarstwa światłocieniowego; 2)  drzeworyt światłocieniowy, drzeworyt barwny tonowy, jedna z technik druku wypukłego, odmiana drzeworytu.

fr. diagonal - późnołac. (linea) diagonalis linia skośna, przekątna- gr. diagṓnios, zasada kompozycyjna, polegająca na akcentowaniu osi ukośnych (diagonalnych).

gr. eikṓn obraz, lógos słowo, nauka, w dawnej teorii sztuki nauka o treści obrazów i ich symbolice.

gr. ísos równy, kephalḗ głowa, zasada kompozycyjna w malarstwie figuralnym i rzeźbie. Polega na tym, że głowy przedstawionych postaci znajdują się na jednakowej wysokości.

termin ten wywodzi się od łacińskiego słowa tenebrae – ciemność; sposób ujęcia obrazu, polegający na użyciu ciemnej tonacji barwnej, w której postacie i przedmioty wydobyte są z mrocznego tła ostrym światłocieniem. Tenebryzm stosowany był w malarstwie północnowłoskim 2 poł. XVI w. (maniera tenebrosa) i w malarstwie barokowym, zwłaszcza przez Caravaggia i caravaggionistów oraz Rembrandta.

perspektywa zbieżna, perspektywa geometryczna, perspektywa linearna, matematyczny sposób przedstawiania sytuacji przestrzennych na płaszczyźnie, wykorzystujący fakt, że dalszy z 2 równoległych odcinków widać pod mniejszym kątem. Perspektywa barwna, wykorzystywane w kompozycji malarskiej zjawisko dynamiki barw, w którym przedmioty na otwartej przestrzeni, w miarę oddalania się od oka, stają się coraz mniej wyraźne i zmieniają kolor. Perspektywa malarska, metoda przedstawiania na płaszczyźnie przedmiotów rozmieszczonych w przestrzeni, zgodnie z prawami widzenia.

występująca z lica elewacji część budynku, tworząca z nim organiczną całość. Ryzality mogą być jedno-, częściej kilkuosiowe, przeważnie na rzucie czworokąta (również półkola, trapezu itp.), na ogół równe wysokości elewacji.