Wiesz już, że malarstwo w II połowie XIX wieku przeszło zasadniczą przemianę, a artyści zaczęli odchodzić od wiernego naśladowania rzeczywistości. Znasz założenia impresjonizmu i rozumiesz, jak istotną rolę zaczęły odgrywać światło, kolor oraz próba uchwycenia zmienności i ulotności zjawisk wizualnych. Wiesz również, że malarze porzucili rygor akademickiej kompozycji na rzecz bardziej bezpośredniego, często plenerowego sposobu pracy, podporządkowanego indywidualnemu doświadczeniu widzenia.

Rozumiesz, że przemiana ta dotyczyła nie tylko techniki malarskiej, lecz także samego sposobu pojmowania obrazu jako zapisu percepcji, a nie obiektywnej rekonstrukcji świata. Potrafisz wskazać, że nowe rozwiązania formalne, takie jak rozbicie plamy barwnej czy osłabienie konturu, wynikały z dążenia do oddania dynamiki światła i atmosfery. Zdajesz więc sobie sprawę z tego, że zmiany te wyznaczyły kierunek dalszych poszukiwań artystycznych u schyłku XIX wieku.

• wyjaśniać zjawisko neoimpresjonizmu oraz określać czas i miejsce jego powstania; 

• omawiać najważniejsze założenia artystyczne neoimpresjonizmu, ze szczególnym uwzględnieniem naukowego podejścia do koloru i światła; 

• wyjaśniać różnice między impresjonizmem a neoimpresjonizmem; 

• opisywać technikę malarską stosowaną przez neoimpresjonistów; 

• określać znaczenie Georgesa Seurata dla rozwoju neoimpresjonizmu;

• charakteryzować wybrane dzieła neoimpresjonistów oraz rozpoznawać cechy stylu obecne w ich kompozycjach; 

• wyjaśniać wpływ neoimpresjonizmu na rozwój sztuki przełomu XIX i XX wieku.