Pomyśl, który tytuł pasuje do sceny pełnej ruchu i tańca, który do intymnego momentu kobiety w prywatnej toalecie, który do salonu z czerwonym kanapowym wnętrzem, a który do charakterystycznego plakatu z mężczyzną w kapeluszu i czerwonym szaliku.

Pomyśl, które określenia najlepiej oddają charakter plakatu. Zwróć uwagę na to, jak ułożone są wszystkie elementy - czy linie i postacie tworzą wrażenie ruchu, czy raczej spokoju, czy kompozycja prowadzi wzrok po skosie, czy może poziomo, i które słowa najlepiej opisują kierunek oraz energię całej sceny. Zastanów się też nad kolorystyką, czyli tym, jakie barwy dominują i jak wpływają na nastrój plakatu, oraz nad środkami ekspresji, czyli sposobami, dzięki którym artysta podkreśla ruch, dynamikę, kontrast i charakter przedstawienia.

Kompozycja i relacje przestrzenne dynamiczny układ postaci, diagonalne prowadzenie wzroku, silny kontrast między jasnym pierwszym planem a ciemnym tłem, spłaszczona przestrzeń, rytmiczne rozmieszczenie elementów, wyraźny podział na scenę i widownię, dominacja ruchu tancerki, napięcie między statyczną a dynamiczną sylwetką, kompozycja oparta na dużych plamach, brak głębokiej perspektywy, teatralne ustawienie figur, mocne kierunkowe linie.

Kolorystyka kontrast żółci i czerni, intensywne światło kabaretu, wyrazista biel sukni, akcenty czerwieni, płaskie plamy barwne, ograniczona paleta, zestawienie jasnych i ciemnych tonów, kolor jako nośnik energii, żółć budująca atmosferę sceny, ciemne sylwetki widowni jako tło, barwy podkreślające ruch, ostre światło tworzące pulsującą atmosferę.

Środki ekspresji mocne kontury, uproszczone kształty, płaskie plamy koloru, wyraziste kontrasty, rytmiczne linie, podkreślenie ruchu gestem, ekspresyjna deformacja, teatralność przedstawienia, gra światła i cienia jako środek wyrazu, dynamiczne prowadzenie linii, akcentowanie najważniejszych elementów poprzez kolor, stylizowane sylwetki, skrótowość formy.