(jako zasada kompozycyjna) odchodzenie od kompozycji symetrycznych czyli opierających się na zasadzie odpowiedniości po obu stronach pionowej osi środkowej (występujące w rozpiętości od symetrii idealnej (lustrzanej), poprzez symetrię daleko idącą, aż do symetrii jedynie przybliżonej (swobodnej).

dekoracyjny układ otworów, których światło stanowi tło dla wzoru utworzonego przez partie nieprzejrzyste tworzywa. Ażur oprócz funkcji dekoracyjnej, pełni czasem funkcję użytkową (np. w przezroczach, maswerkach, kratach); występuje we wszystkich dziedzinach rzemiosł artystycznych i w architekturze.

stosowane w secesji z upodobaniem, co wiązało się z ideą związku sztuki z naturą, upodabnianie dzieł zdobnictwa lub architektury albo ich części do istot żywych lub ich organów

poziomy pas dekoracyjny, stosowany w architekturze (fryzy płaskorzeźbione, ceramiczne, malowane), i w innych sztukach (malarstwo, grafika, rzemioosło artystyczne)

„wszechsztuka”. Użyty pierwszy raz przez Richarda Wagnera w rozprawie „Das Kunst der Zukunft (Sztuka przyszłości)” w 1850 (1849‑1852) r. postulat najściślejszego zespolenia różnych dziedzin sztuki, w tym architektury, malarstwa, rzemiosła artystycznego, poezji i muzyki. Hasło to przyświecało artystom secesyjnym. Nawiązywał on do idei K. F. E. Trahndorffa z 1827 r.

dzieło artystyczne spełniające wymogi Gesamkunst, czyli dzieło sztuki totalnej = wszechsztuki. Jednym z jego sztandarowych przykładów jest Pawilon J. Olbricha.