Znane treści, nowe cele

Dotychczas poznaliście najważniejsze informacje o sztuce egejskiej, czyli kulturach cykladzkiej,  minojskiej i mykeńskiej. Wiecie już, czym wyróżnia się ich monumentalna architektura pałacowa, jakie motywy pojawiają się na kolorowych freskach i ceramice oraz jakie rzeźby i symbole były dla nich ważne. Zrozumieliście, jak tworzyli swoje dzieła i co przedstawiały. Ta wiedza to solidna podstawa, na której teraz będziemy budować dalej. Dzięki temu, że znacie także geografię, historię i religię tego obszaru, łatwiej będzie wam zrozumieć, jak sztuka egejska wpłynęła na rozwój sztuki greckiej, która stała się fundamentem kultury klasycznej i miała ogromny wpływ na całą europejską tradycję artystyczną.

Poznaliście już trzy ważne ośrodki sztuki egejskiej –  Cyklady, Kretę i kontynentalną Grecję z Mykenami. Wiecie, że każdy z tych obszarów rozwijał się w nieco innych warunkach geograficznych, które miały bezpośredni wpływ na charakter powstającej tam kultury. Wyspy Cykladzkie – skaliste, rozrzucone po Morzu Egejskim – stworzyły warunki do powstania sztuki symbolicznej i surowej w formie, jaką widać w rzeźbiarskich idolach cykladzkich. Kreta, największa wyspa Grecji, sprzyjała rozwojowi życia pałacowego, handlu i kontaktów z innymi kulturami. To tutaj rozkwitła kolorowa i zmysłowa sztuka minojska – pełna fresków, symboli religijnych i harmonii z naturą. Natomiast Peloponez, czyli kontynentalna część Grecji, gdzie dominowała kultura mykeńska, był terenem górzystym i bardziej surowym. To właśnie te warunki sprzyjały budowie obronnych cytadel, rozwiniętej hierarchii społecznej i sztuce o silnym charakterze militarnym i grobowym.