Wiesz już, że pejzaż w historii sztuki wielokrotnie zmieniał swoje znaczenie. Początkowo często pełnił funkcję tła dla przedstawianych wydarzeń, jednak z czasem stał się samodzielnym tematem, pozwalającym artystom wyrażać własne spojrzenie na świat. Poznałeś, że twórcy przełomu XIX i XX wieku coraz częściej interesowali się nie tylko wyglądem rzeczy, ale także ich atmosferą i emocjonalnym oddziaływaniem. Natura mogła stać się przestrzenią refleksji i miejscem przekazywania ukrytych treści. Obraz krajobrazu może więc mówić nie tylko o miejscu, lecz także o człowieku, który na nie patrzy.

• rozpoznawać cechy stylowe pejzażu Jana Stanisławskiego; 

• określać, jak artysta wykorzystywał kolor, światło i plamę barwną do budowania nastroju; 

• wskazywać motywy natury pełniące funkcję symbolu w jego twórczości; 

• opisywać sposób syntetyzowania formy i redukowania szczegółów w pejzażach; 

• analizować formalnie wybrane dzieła, zwracając uwagę na kompozycję, fakturę i rytm barw; 

• interpretować emocjonalny i symboliczny wymiar przedstawień natury; 

• wyjaśniać znaczenie pejzażu jako przestrzeni refleksji w sztuce Młodej Polski.