(gr. allēgoría - allēgoreín - mówić w przenośni, obrazowo) motyw lub zespół motywów, który poza znaczeniem dosłownym i bezpośrednio przedstawionym ma ukryte znaczenie dodatkowe, pozostawione domyślności czytelnika lub wyjaśnione przez autora.

portret własny artysty.

w mitologii greckiej: potwór ziejący ogniem, o postaci lwa z głową kozy i wężem zamiast ogona.

w mitologii rzymskiej: lubieżny bożek leśny, utożsamiany z greckim satyrem.

(franc. portrait) dawniej zwany też konterfektem, przedstawienie malarskie, rzeźbiarskie, graficzne lub rysunkowe wyglądu konkretnego człowieka (modela). Istnieją różne ujęcia portretowe: wizerunek głowy, popiersie, półpostać, ujęcie całopostaciowe (en pied); model może być przedstawiony z profilu, frontalnie (en face) lub „w trzech czwartych” (en trois quarts), tzn. częściowo zwrócony w bok. Najczęściej ukazany jest z akcesoriami, atrybutami jego stanu, władzy, zawodu (np. władca z insygniami, uczony z księgą itp.). Ważne jest upozowanie modela i sceneria, w której został przedstawiony. W portrecie reprezentacyjnym (np. dworskim) model może być wyobrażony na tronie lub stać w monumentalnej, godnej pozie, odziany w bogaty strój, z akcesoriami władzy lub stanowiska, pokazany na tle bogatej architektury lub udrapowanej kotary; odmianą portretu reprezentacyjnego jest portret konny. W portrecie niereprezentacyjnych ujęcie jest skromniejsze, uwaga skupiona na prostym oddaniu podobieństwa postaci lub jej cech psychologicznych. Ten rodzaj portretu nazywany bywa portretem realistycznym - niesłusznie, gdyż realistyczny bywa także portret reprezentacyjny. Wielopostaciowe portrety, ukazujące rodzinę (m.in. p. małżeński), krąg osób zaprzyjaźnionych, władcę ze swym dworem, członków bractwa cechowego, korporacji lub syndykatu, nazywane są portretami zbiorowymi (grupowymi).

(franc. symbole, gr. symbolon) w sztukach plastycznych to znak umowny, który posługuje się przedstawieniem konkretnego przedmiotu jako ekwiwalentu określonej, zwięzłej treści pojęciowej (na przykład gołąb oznacza pokój, krzyż oznacza chrześcijaństwo). W różnych epokach mogą zmieniać się znaczenia, jakie dany symbol wyraża — na przykład wąż w starożytności był symbolem zbawienia, natomiast w sztuce chrześcijańskiej stał się symbolem zła i grzechu. Symbole bardzo często mają charakter wieloznaczny (na przykład róża może oznaczać pychę, cnotę lub miłość). Symboliką danej sztuki lub epoki nazywa się ogół symboli w nich stosowanych.

1) w szerszym znaczeniu: tendencja istniejąca w sztuce różnych epok, dążąca do przekazania głębszych ukrytych znaczeń dzieła poprzez sugerowanie nastrojów, doznań i treści, wykraczających poza bezpośrednie odtwarzanie rzeczywistości; często wyrażana symbolem lub alegorią; 2) w węższym znaczeniu: kierunek w literaturze i sztukach plastycznych występujący w ostatnim dwudziestoleciu XIX i pocz. XX w., odwołujący się do świata przeżyć wewnętrznych, pragnący oddać duchową i zmysłową dwoistość zjawisk w sposób subiektywny, intuicyjny, służący wyrażaniu idei.