Malarstwo metafizyczne Giorgia de Chirico jako zderzenie rzeczywistości z niepokojącą, oniryczną przestrzenią
Giorgio de Chirico, Piazza d'Italia, 1913 r., Art Gallery of Ontario, Toronto, Kanada
Źródło: Onloine-skills, dostępny w internecie: rewizor.ru, licencja: CC BY 3.0.
Pod lupą nowej wiedzy
Giorgio de Chirico – twórca malarstwa metafizycznego
R1cDvDuAdUSgB1
Ilustracja interaktywna przedstawia zdjęcie Giorgio de Chirco, artysty uważanego za twórcą Surrealizmu. Fotografia z 1936 roku. Zdjęcie jest czarno‑białe i przedstawia siedzącego Chirco. Artysta patrzy w lewą stronę. Mężczyzna jest w podeszłym wieku. Ubrany jest w szary garnitur, czarny krawat oraz białą koszulę. Mężczyzna przedstawia na tle ilustracji, na które są widoczne są konie. Po kliknięciu kursorem myszy na grafice zostanie wyświetlona informacja dodatkowa: Artysta włoskiego pochodzenia urodził się w Grecji 1 888 roku, a po przeprowadzce do Włoch wyjechał do Bawarii, aby w Monachijskiej Akademii Królewskiej kontynuować studia malarskie. W latach 1909 - 1911 powrócił do Włoch, mieszkał w Turynie, Mediolanie, Florencji. Od 1911 do 1915 roku przebywał w Paryżu, gdzie wystawiał się w Salonie Jesiennym i Salonie Niezależnych. Przyjaźnił się z Apollinaire"em oraz z surrealistami, którzy odwrócili się od niego, gdy gdy zwrócił się ku sztuce pozbawionej odkrywczych ambicji. Po wojnie przeniósł się do Rzymu, gdzie po raz pierwszy wystawiał z Carrą. W latach 30 zaprezentował swoje prace na Biennale weneckim w Mediolanie i Florencji. W 1933 roku zaprojektował scenografię do opery Belliniego Purytanie. W latach 1935‑1938 przebywał w Nowym Jorku, gdzie miał liczne wystawy. Od 1947 roku aż do śmierci mieszkał w Rzymie. Zmarł w 1978 roku.
Ilustracja interaktywna przedstawia zdjęcie Giorgio de Chirco, artysty uważanego za twórcą Surrealizmu. Fotografia z 1936 roku. Zdjęcie jest czarno‑białe i przedstawia siedzącego Chirco. Artysta patrzy w lewą stronę. Mężczyzna jest w podeszłym wieku. Ubrany jest w szary garnitur, czarny krawat oraz białą koszulę. Mężczyzna przedstawia na tle ilustracji, na które są widoczne są konie. Po kliknięciu kursorem myszy na grafice zostanie wyświetlona informacja dodatkowa: Artysta włoskiego pochodzenia urodził się w Grecji 1 888 roku, a po przeprowadzce do Włoch wyjechał do Bawarii, aby w Monachijskiej Akademii Królewskiej kontynuować studia malarskie. W latach 1909 - 1911 powrócił do Włoch, mieszkał w Turynie, Mediolanie, Florencji. Od 1911 do 1915 roku przebywał w Paryżu, gdzie wystawiał się w Salonie Jesiennym i Salonie Niezależnych. Przyjaźnił się z Apollinaire"em oraz z surrealistami, którzy odwrócili się od niego, gdy gdy zwrócił się ku sztuce pozbawionej odkrywczych ambicji. Po wojnie przeniósł się do Rzymu, gdzie po raz pierwszy wystawiał z Carrą. W latach 30 zaprezentował swoje prace na Biennale weneckim w Mediolanie i Florencji. W 1933 roku zaprojektował scenografię do opery Belliniego Purytanie. W latach 1935‑1938 przebywał w Nowym Jorku, gdzie miał liczne wystawy. Od 1947 roku aż do śmierci mieszkał w Rzymie. Zmarł w 1978 roku.
Giorgio de Chirico, fotografia z 1936 roku, cdn.dotcom.sothebys.psdops.com, CC BY 3.0.
Giorgio de Chirico uważany jest za twórcę malarstwa metafizycznego i prekursora surrealizmu. Chirico tworzył pod wpływem wyobraźni. Biografowie i krytycy zgodni są co do tego, że występujące jako stałe motywy w obrazach Chirico arkady, perystyle, portyki, kolumnady, place i frontony z antycznymi posągami są przywołanymi z dzieciństwa wspomnieniami greckich i włoskich miast, będących symbolami kultury śródziemnomorskiej.
Tajemnicza architektoniczna przestrzeń w obrazach de Chirica
W latach 1912‑1913 de Chirico namalował kilka obrazów przedstawiających place miejskie, opatrzone w tytule dopiskiem „włoski” (d’Italie). Prace te nie powstały jednak we Włoszech, a w okresie paryskim, uważanym za pierwszy w twórczości artysty. W tych obrazach dominuje architektura klasyczna, miejsca z placami i pustymi przestrzeniami. Wszystko to nadaje nastrój tajemnicy, melancholii, lęku i niepewności. Te elementy antyku i reminiscencje z okresu dzieciństwa i pobytu we Włoszech są wyrazem tęsknoty, powrotem do przeszłości, a jednocześnie realizacją współczesnych metafizycznych odczuć malarza. Pojawiające się w tle jego obrazów lokomotywy, zegary, instrumenty inżynieryjne, przybory miernicze stanowią reminiscencje dzieciństwa, związane są z profesją ojca (inżynierem kolejnictwa) lub symbolizują techniczną cywilizację.
R2mnSKymbefIW1
Ilustracja przedstawia brązową kartkę z zagiętym dolnym rogiem. Na karcie katalogowej zapisanej białą czcionką cytat ze stron internetowych www.ihs.uw.edu.pl. Cytat brzmi: „Podstawy wielkiej estetyki metafizycznej tkwią w konstrukcjach miast, architektoniczne formy domów, placów, ogrodów, pasaży, portów, stacji kolejowych itd. Grecy, prowadzeni swym estetyczno-filozoficzne zmysłem, w tym stylu budowlanym wykazywali pewną troskę: portyki, zacienione przejście, tarasy wzniesione niczym widownie przed wielkimi widowiskami natury (Homer, Ajschylos); tragedia pogodności. We Włoszech są nowoczesne i doskonałe przykłady tego typu budowli. W przypadku Włoch, ich psychologiczne źródło pozostaje dla mnie niejasne; wiele rozmyślał o problemie włoskiej metafizyki architektoniczne i całe moje malarstwo z lat 1910, 1911, 1912, 1913, 1914 dotyczy tego zagadnienia. Nadejdzie być może dzień, w którym taka estetyka - obecnie rzucona na pastwę kaprysów przypadek - stan to prawo i koniecznością dla wyższych klas i zarządców spraw publicznych. Być może wtedy skorzystamy z możliwości wywołania wstrząsu wywołanego przez niektóre monstrualne apoteozy złego gustu i wszechogarniającego zidiocenia, takie jak śnieżnobiały pomnik Wielkiego Króla, inaczej zwany Ołtarzem Ojczyzny, który ma tyle architektonicznego sensu, ile sensu poetyckiego obejmuje ody i przemowy łysego Tyrteusza. ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 Być może wtedy skorzystamy z możliwości wywołania wstrząsu wywołanego przez niektóre monstrualne apoteozy złego gustu i wszechogarniającego zidiocenia, takie jak śnieżnobiały pomnik Wielkiego Króla, inaczej zwany Ołtarzem Ojczyzny, który ma tyle architektonicznego sensu, ile sensu poetyckiego obejmuje ody i przemowy łysego Tyrteusza. ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 Być może wtedy skorzystamy z możliwości wywołania wstrząsu wywołanego przez niektóre monstrualne apoteozy złego gustu i wszechogarniającego zidiocenia, takie jak śnieżnobiały pomnik Wielkiego Króla, inaczej zwany Ołtarzem Ojczyzny, który ma tyle architektonicznego sensu, ile sensu poetyckiego obejmuje ody i przemowy łysego Tyrteusza. ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5
Źródło: online-skills.
Obraz Piazza d'Italia należy do serii melancholijnych pejzaży miejskich, które de Chirico namalował z samotnym posągiem na opuszczonym placu (włoskie piazza). Zarówno leżąca Ariadna, jak i pociąg związane są z toposem podróży.
RO2L3Yg06cT7v1
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Piazza d'Italia”. Praca dostępna z 1913 roku. Obecnie możemy oglądać w Galerii Sztuki Ontario w Toronto w Kanadzie. Na obrazie przedstawionym jest wysoki budynek w kształcie walca oparty o filary. Znajduje się w centralnym punkcie miasta. Przed budynkiem widoczne są dwie rozmawiające postacie oraz konstrukcja przypominająca pomnik. Na pierwszym planie widoczne są dwa białe urządzenia z dużymi łukami oraz szary prostopadłościan. Autorem pracy był artysta uważany za twórcę Surrealizmu. Na ilustracji znajdują się cztery aktywne punkty zawierające dodatkowe informacje:
Punkt 1: Antyczna statua przedstawia śpiącą Ariadnę, która zgodnie z mitologią grecką została porzucona przez swojego kochanka na bezludnej wyspie Naxos.
Punkt 2: Konfrontacja świata klasycznego z nowoczesnym parowcem w oddali oznacza dwuznaczność czasu i przestrzeni.
Punkt 3: Schematyczne zarysy budowli z wskazują na tradycje wykształcone w antyku: obecność łuku półkolistego, arkadowe przejścia, budowla oparta na okrągłym planie i zwieńczona kopułą.
Punkt 4: Długie cienie wprowadzają niepokój i tajemnicę.
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Piazza d'Italia”. Praca dostępna z 1913 roku. Obecnie możemy oglądać w Galerii Sztuki Ontario w Toronto w Kanadzie. Na obrazie przedstawionym jest wysoki budynek w kształcie walca oparty o filary. Znajduje się w centralnym punkcie miasta. Przed budynkiem widoczne są dwie rozmawiające postacie oraz konstrukcja przypominająca pomnik. Na pierwszym planie widoczne są dwa białe urządzenia z dużymi łukami oraz szary prostopadłościan. Autorem pracy był artysta uważany za twórcę Surrealizmu. Na ilustracji znajdują się cztery aktywne punkty zawierające dodatkowe informacje:
Punkt 1: Antyczna statua przedstawia śpiącą Ariadnę, która zgodnie z mitologią grecką została porzucona przez swojego kochanka na bezludnej wyspie Naxos.
Punkt 2: Konfrontacja świata klasycznego z nowoczesnym parowcem w oddali oznacza dwuznaczność czasu i przestrzeni.
Punkt 3: Schematyczne zarysy budowli z wskazują na tradycje wykształcone w antyku: obecność łuku półkolistego, arkadowe przejścia, budowla oparta na okrągłym planie i zwieńczona kopułą.
Punkt 4: Długie cienie wprowadzają niepokój i tajemnicę.
Giorgio de Chirico, „Piazza d'Italia”, 1913 r., Art Gallery of Ontario, Toronto, Kanada, rewizor.ru, CC BY 3.0.
R1HXEq81pT7yj1
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Niepewność poety”. Praca dostępna z 1913 roku. Obecnie znajduje się w prywatnej kolekcji. Na pierwszym planie widoczna jest zdeformowana rzeźba kobiet oraz kiść żółtych bananów. Oba te elementy leżące na płaskiej zielonej powierzchni. Obok, po prawej stronie widoczny jest zielony budynek, który łączy się na dużych łukach. W tle widoczna jest pędząca lokomotywa, nad którą unosi się dym. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajdują się cztery aktywne punkty zawierające dodatkowe informacje:
Punkt 1: Rzeźba to tors Afrodyty.
Punkt 2: Przejeżdżający pociąg jest odwołaniem do nowoczesności.
Punkt 3: Zniekształcona perspektywa i cienie podważają konwencje obrazowej przestrzeni i czasu.
Punkt 4: Banany sprawiają wrażenie wychodzących z brzucha rzeźby. Mogą być nawiązaniem do postaci Apollinaire’a, z którym malarz przechadzał się często uliczkami Paryża, pełnego pozostałości po straganach z warzywami.
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Niepewność poety”. Praca dostępna z 1913 roku. Obecnie znajduje się w prywatnej kolekcji. Na pierwszym planie widoczna jest zdeformowana rzeźba kobiet oraz kiść żółtych bananów. Oba te elementy leżące na płaskiej zielonej powierzchni. Obok, po prawej stronie widoczny jest zielony budynek, który łączy się na dużych łukach. W tle widoczna jest pędząca lokomotywa, nad którą unosi się dym. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajdują się cztery aktywne punkty zawierające dodatkowe informacje:
Punkt 1: Rzeźba to tors Afrodyty.
Punkt 2: Przejeżdżający pociąg jest odwołaniem do nowoczesności.
Punkt 3: Zniekształcona perspektywa i cienie podważają konwencje obrazowej przestrzeni i czasu.
Punkt 4: Banany sprawiają wrażenie wychodzących z brzucha rzeźby. Mogą być nawiązaniem do postaci Apollinaire’a, z którym malarz przechadzał się często uliczkami Paryża, pełnego pozostałości po straganach z warzywami.
Giorgio de Chirico, „Niepewność poety”, 1913, Tate Modern, Londyn, Wielka Brytania pluiesourire.tumblr.com, CC BY 3.0.
Polecenie 1
Dokonaj analizy poniższego obrazu. Zwróć szczególną uwagę na kompozycję i światłocień. Odpowiedz na pytanie, w jaki sposób środki formalne wpływają na przekaz.
RRTN8PRpND2UG1
Ilustracja przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Rekompensata wieszcza”. Praca dostępna z 1913 roku. Obecnie możemy oglądać w Muzeum Sztuki w Filadelfi w Stanach Zjednoczonych. Obraz przedstawia dziedziniec budynku. Na pierwszym planie obrazu widać rzeźbę leżącej kobiety. Obok niej widoczny jest fragment budynku. W tle widać brązowy budynek i ceglany mur, za murem można dostrzec dym przejeżdżającej czarnej lokomotywy, której szczyt dachu jest widoczny zza muru. W tle widoczne są dwie palmy. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu.
Giorgio de Chirico, „Rekompensata wieszcza”, 1913, Philadelphia Museum of Art, Filadelfia, Stany Zjednoczone, flickr.com, CC BY 3.0.
R7jmEO2btjow3
(Uzupełnij).
Często pojawiającym się elementem architektonicznym w pracach Chirica jest wieża. Obok arkad i kolumn jest to kolejny przykład architektury włoskiej, związany z tradycjami, bezpośrednio odwołującymi się do antyku i renesansu. Duży wpływ na obrazy powstałe w tym okresie miały studia nad literaturą Nietzschego. Wieże w obrazach de Chirica oznaczają potęgę i niezniszczalność. Są one albo wysokie, zajmujące większą część obrazu, albo masywne i ciężkie.
R1QUmXmxe5De51
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Czerwona wieża”. Dzieło pochodzi z 1913 roku. Obecnie możemy je znaleźć w Peggy Guggenheim Collection w Wenecji we Włoszech. Obraz przedstawia budynek o wyglądzie szerokiego walca o Czerwonej Elewacji - jest to czerwona wieża, która może być dostępna, jako punkt obserwacyjny. Widok na wieżę został przedstawiony z pozycji centralnej. Po obu stronach widoczne są fragmenty budynków oraz rzeźby. W tle są wzgórza i małe urządzenia gospodarcze. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajduje się sześć aktywnych punktów zawierających dodatkowe informacje:
Punkt 1: Przestrzeń przywodzi na myśl operową scenę.
Punkt 2: Światło pada z ukosa, tworząc długie cienie.
Punkt 3: Masywna wieża znajduje się pośrodku, stanowiąc jednocześnie oś symetrii obrazu.
Punkt 4: Po bokach symetrycznie ustawione są budowle z arkadowymi przejściami.
Punkt 5: Perspektywa jest wymuszona, niedokładna – każdy element architektury ma własną perspektywę.
Punkt 6: Fragment pomnika konnego króla Karola Alberta sugeruje miejsce – to Plac Karola Alberta w Turynie, przy którym mieszkał Nietzsche i gdzie powstało ostatnie dzieło filozofa Ecce homo. Jest to więc jednocześnie hołd złożony Nietzschemu.
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Czerwona wieża”. Dzieło pochodzi z 1913 roku. Obecnie możemy je znaleźć w Peggy Guggenheim Collection w Wenecji we Włoszech. Obraz przedstawia budynek o wyglądzie szerokiego walca o Czerwonej Elewacji - jest to czerwona wieża, która może być dostępna, jako punkt obserwacyjny. Widok na wieżę został przedstawiony z pozycji centralnej. Po obu stronach widoczne są fragmenty budynków oraz rzeźby. W tle są wzgórza i małe urządzenia gospodarcze. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajduje się sześć aktywnych punktów zawierających dodatkowe informacje:
Punkt 1: Przestrzeń przywodzi na myśl operową scenę.
Punkt 2: Światło pada z ukosa, tworząc długie cienie.
Punkt 3: Masywna wieża znajduje się pośrodku, stanowiąc jednocześnie oś symetrii obrazu.
Punkt 4: Po bokach symetrycznie ustawione są budowle z arkadowymi przejściami.
Punkt 5: Perspektywa jest wymuszona, niedokładna – każdy element architektury ma własną perspektywę.
Punkt 6: Fragment pomnika konnego króla Karola Alberta sugeruje miejsce – to Plac Karola Alberta w Turynie, przy którym mieszkał Nietzsche i gdzie powstało ostatnie dzieło filozofa Ecce homo. Jest to więc jednocześnie hołd złożony Nietzschemu.
Giorgio de Chirico, „Czerwona wieża”, 1913, Peggy Guggenheim Collection, Wenecja, Włochy, wikimedia.org, domena publiczna.
Symbolika dzieł Chirica
Treści w obrazach de Chirica ze względu na wieloznaczną symbolikę są trudne do odczytania. Przestrzenie przenikają się, tworząc labirynty. Perspektywa wymyka się spod logicznego układu. Miejsca są często tajemnicze i niezidentyfikowane, łączące tradycję z nowoczesnością. W dziełach powstałych po 1915 roku pojawiają się dodatkowo manekiny. Malarz nie rezygnuje z przestrzeni znanych z wcześniejszej twórczości. Ustawia na ich tle lub w ich otoczeniu monumentalne posągi, które we wszystkich obrazach przyjmują podobną formę. Manekiny symbolizują nieznaną siłę, ich oczy zastąpione są znakiem nieskończoności, potęgującym efekt wyobcowania.
R14drUNON7b0Q1
Ilustracja przedstawia brązową kartkę z zagiętym dolnym rogiem. Na karcie katalogowej zapisanej białą czcionką cytat ze stron internetowych www.ihs.uw.edu.pl. Cytat brzmi: „Absolutna przestrzeń, która musi zajmować przedmiot w obrazie oraz przestrzeń, która rozdziela przedmioty, tworzy nową astronomię rzeczy przytwierdzonych do naszej planety nieuchronnego prawa grawitacji. Precyzyjnie wymierzone i ostrożnie wyważone zakres powierzchni i brył tworzy kanony estetyki metafizycznej. Ottona Weiningera na temat metafizyki geometrycznej: „... Łuk zależny, jako ornament, może być piękny: nie oznacza on doskonałej kompletności, która nie podlega żadnym krytyce (…). W łuku jest jeszcze coś niedokończonego, coś, co wymaga uzupełnienia i co jest zdolne zdobyć je - łuk pozwala przeczuwać. (…) ”. (Ta myśl wyjaśnia mi wybitnie metafizyczne wrażenie, jakie na mnie zawsze są wyśmienite portyki i, ogólnie mówiąc, łukowate zamknięcia w murach). W figurach geometrycznych często dostrzegano symbole rzeczywistości rzeczywistości. Na przykład, trójkąt i antyczne umowy - i dziś w górę kolejnych negocjacji - w teozofii za symbol mistyczny i magiczny; co więcej, w każdym, kto na nim spogląda, nawet, jeśli nie znasz tej tradycji, z obowiązującymi budzi poczucie niepokoju, prawie strachu. (Tym razem węgielnice stanowią i składają się na moją obsesję; zawsze widziałem, jak zza każdego mojego malarskiego zastosowania przebijają się niczym tajemnicze gwiazdy). ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 . W figurach geometrycznych często dostrzegano symbole rzeczywistości rzeczywistości. Na przykład, trójkąt i antyczne umowy - i dziś w górę kolejnych negocjacji - w teozofii za symbol mistyczny i magiczny; co więcej, w każdym, kto na nim spogląda, nawet, jeśli nie znasz tej tradycji, z obowiązującymi budzi poczucie niepokoju, prawie strachu. (Tym razem węgielnice stanowią i składają się na moją obsesję; zawsze widziałem, jak zza każdego mojego malarskiego zastosowania przebijają się niczym tajemnicze gwiazdy). ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 . W figurach geometrycznych często dostrzegano symbole rzeczywistości rzeczywistości. Na przykład, trójkąt i antyczne umowy - i dziś w górę kolejnych negocjacji - w teozofii za symbol mistyczny i magiczny; co więcej, w każdym, kto na nim spogląda, nawet, jeśli nie znasz tej tradycji, z obowiązującymi budzi poczucie niepokoju, prawie strachu. (Tym razem węgielnice stanowią i składają się na moją obsesję; zawsze widziałem, jak zza każdego mojego malarskiego zastosowania przebijają się niczym tajemnicze gwiazdy). ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 W figurach geometrycznych często dostrzegano symbole rzeczywistości rzeczywistości. Na przykład, trójkąt i antyczne umowy - i dziś w górę kolejnych negocjacji - w teozofii za symbol mistyczny i magiczny; co więcej, w każdym, kto na nim spogląda, nawet, jeśli nie znasz tej tradycji, z obowiązującymi budzi poczucie niepokoju, prawie strachu. (Tym razem węgielnice stanowią i składają się na moją obsesję; zawsze widziałem, jak zza każdego mojego malarskiego zastosowania przebijają się niczym tajemnicze gwiazdy). ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 W figurach geometrycznych często dostrzegano symbole rzeczywistości rzeczywistości. Na przykład, trójkąt i antyczne umowy - i dziś w górę kolejnych negocjacji - w teozofii za symbol mistyczny i magiczny; co więcej, w każdym, kto na nim spogląda, nawet, jeśli nie znasz tej tradycji, z obowiązującymi budzi poczucie niepokoju, prawie strachu. " Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 " Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5 (Tym razem węgielnice stanowią i składają się na moją obsesję; zawsze widziałem, jak zza każdego mojego malarskiego zastosowania przebijają się niczym tajemnicze gwiazdy). ” Źródło: O sztuce metafizycznej, Pierwodruk „Valori plastici”, 1919, nr 4-5
Źródło: online-skills.
RdYT0fhHkyL7d1
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Niepokojące muzy”. Praca dostępna z 1916 roku. Obecnie znajduje się w prywatnej kolekcji. Obraz przedstawia zdeformowane rzeźby i inne przedmioty, które stoją na drewnianej powierzchni - być może dachu, na co wskazuje ustawienia innych obiektów. Na pierwszym planie widoczne jest zdeformowane popiersie na wielkim cokole. Rzeźba ta zamiast głowy ma pomarańczowy przedmiot przypominający balon. Obok, po prawej stronie widoczna jest rzeźba przedstawiająca postać, która zamiast głowy (trzymana jest na kolanach) ma coś na wzór czarnego pionka do szachów. Obok tej rzeźby stoi pomarańczowa maska. W oddali po prawej stronie treści jest rzeźba postaci z zdeformowaną, przedłużoną głową. W tle widoczny jest czerwony budynek oraz fabryka z wysokimi kominami. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajduje się osiem aktywnych punktów zawierających dodatkowe informacje:
Punkt 1: Na długim pomoście znajdują się dwie postacie ubrane w starożytne peplos (szaty bez rękawów) – jedna stoi, druga siedzi.
Punkt 2: Postać po lewej stronie ma głowę manekina, jej podstawę stanowi fragment kolumny.
Punkt 3: Postać siedząca nie ma głowy, leży ona obok figury.
Punkt 4: W cieniu stoi posąg kobiety (Hestia – grecka bogini ogniska domowego).
Punkt 5: Na pierwszym planie znajduje się kolorowy prostopadłościan o odwróconej perspektywie.
Punkt 6: Z długimi, perspektywicznymi liniami pomostu kontrastuje horyzontalna zabudowa miasta, wyłaniająca się zza urywającego się pomostu: czerwona zabudowa zamku Este w Ferrarze oraz usytuowane po lewej stronie budowle fabryczne.
Punkt 7: Cienie przecinają linie pomostu, dynamizując kompozycję.
Punkt 8: Teatralność i abstrakcyjność form i zimne niebo wprowadzają nastrój tajemniczości.
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Niepokojące muzy”. Praca dostępna z 1916 roku. Obecnie znajduje się w prywatnej kolekcji. Obraz przedstawia zdeformowane rzeźby i inne przedmioty, które stoją na drewnianej powierzchni - być może dachu, na co wskazuje ustawienia innych obiektów. Na pierwszym planie widoczne jest zdeformowane popiersie na wielkim cokole. Rzeźba ta zamiast głowy ma pomarańczowy przedmiot przypominający balon. Obok, po prawej stronie widoczna jest rzeźba przedstawiająca postać, która zamiast głowy (trzymana jest na kolanach) ma coś na wzór czarnego pionka do szachów. Obok tej rzeźby stoi pomarańczowa maska. W oddali po prawej stronie treści jest rzeźba postaci z zdeformowaną, przedłużoną głową. W tle widoczny jest czerwony budynek oraz fabryka z wysokimi kominami. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajduje się osiem aktywnych punktów zawierających dodatkowe informacje:
Punkt 1: Na długim pomoście znajdują się dwie postacie ubrane w starożytne peplos (szaty bez rękawów) – jedna stoi, druga siedzi.
Punkt 2: Postać po lewej stronie ma głowę manekina, jej podstawę stanowi fragment kolumny.
Punkt 3: Postać siedząca nie ma głowy, leży ona obok figury.
Punkt 4: W cieniu stoi posąg kobiety (Hestia – grecka bogini ogniska domowego).
Punkt 5: Na pierwszym planie znajduje się kolorowy prostopadłościan o odwróconej perspektywie.
Punkt 6: Z długimi, perspektywicznymi liniami pomostu kontrastuje horyzontalna zabudowa miasta, wyłaniająca się zza urywającego się pomostu: czerwona zabudowa zamku Este w Ferrarze oraz usytuowane po lewej stronie budowle fabryczne.
Punkt 7: Cienie przecinają linie pomostu, dynamizując kompozycję.
Punkt 8: Teatralność i abstrakcyjność form i zimne niebo wprowadzają nastrój tajemniczości.
Giorgio de Chirico, „Niepokojące muzy”, 1916 r., kolekcja prywatna, lesmainsdemma.blogspot.com, CC BY 3.0.
RLR2cTT2Lhmw81
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Nostalgia poety”. Praca dostępna z 1914 roku. Obecnie możemy ją znaleźć w Peggy Guggenheim Collection w Wenecji we Włoszech. Obraz przedstawia szarą postać na dużej wysokości, na której występuje element kształtu przypominającego rybę. Po prawej stronie widoczne są plecy postaci z pomarańczową głową w czarnym ubraniu. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajdują się cztery aktywne punkty zawierające dodatkowe informacje:
Punkt 1: Na pierwszym planie znajduje się postać w formie gipsowego popiersia w ciemnych okularach niezidentyfikowanego rzeźbiarza – może być mitologiczna, historyczna, symboliczna lub fikcyjna.
Punkt 2: Na obelisku znajduje się, wyglądająca jak rysunek węglem ryba – symbol religijny. Poniżej – haczykowaty znak graficzny, do którego skierowane są otwarte usta ryby, jego aluzyjność skrywa tajemnicę i może być niejednoznaczna.
Punkt 3: Po prawej stoi odwrócony tyłem manekin w ubraniu.
Punkt 4: Pomiędzy obiektami nie istnieją żadne relacje, wszystkie ustawione są w pionie i tworzą klaustrofobiczną przestrzeń. Każdy obiekt, choć traktowany jako stały i statyczny, może posiadać wiele znaczeń.
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Nostalgia poety”. Praca dostępna z 1914 roku. Obecnie możemy ją znaleźć w Peggy Guggenheim Collection w Wenecji we Włoszech. Obraz przedstawia szarą postać na dużej wysokości, na której występuje element kształtu przypominającego rybę. Po prawej stronie widoczne są plecy postaci z pomarańczową głową w czarnym ubraniu. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajdują się cztery aktywne punkty zawierające dodatkowe informacje:
Punkt 1: Na pierwszym planie znajduje się postać w formie gipsowego popiersia w ciemnych okularach niezidentyfikowanego rzeźbiarza – może być mitologiczna, historyczna, symboliczna lub fikcyjna.
Punkt 2: Na obelisku znajduje się, wyglądająca jak rysunek węglem ryba – symbol religijny. Poniżej – haczykowaty znak graficzny, do którego skierowane są otwarte usta ryby, jego aluzyjność skrywa tajemnicę i może być niejednoznaczna.
Punkt 3: Po prawej stoi odwrócony tyłem manekin w ubraniu.
Punkt 4: Pomiędzy obiektami nie istnieją żadne relacje, wszystkie ustawione są w pionie i tworzą klaustrofobiczną przestrzeń. Każdy obiekt, choć traktowany jako stały i statyczny, może posiadać wiele znaczeń.
Giorgio de Chirico, „Nostalgia poety”, 1914, Peggy Guggenheim Collection, Wenecja, Włochy, gugenheim.com, CC BY 3.0.
R1Sr1SrP4gkr41
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Pieśń miłosna”. Praca dostępna z 1914 roku. Obecnie możemy iść do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Ilustracja przedstawia ulicę, na której widoczne są dwa urządzenia. Po prawej stronie widoczny jest szary budynek z wysokimi łukami. W centrum widoczna jest boczna ściana drugiego budynku, na którym są zawieszone: wyrzeźbiona głowa i gumowa rękawica. Głowa przedstawia kobietę, o krótkich, uniesionych do góry kręconych włosach. W tle widoczna jest biała chmura wydobywająca się z komina. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajduje się pięć aktywnych punktów zawierających dodatkowe informacje:
Punkt 1: W Pieśni o miłości de Chirico zawarł ideę pozbawiania sztuki konwencji i logiki – w obrazie nie ma reguły zestawiania obiektów i chociaż dzieła człowieka są obecne wszędzie, sam człowiek jest nieobecny.
Punkt 2: Głowa Apolla położona obok gumowej rękawicy, została skopiowana z książki o rzeźbie starożytnej Grecji autorstwa francuskiego archeologa Salomona Reinacha. Wprowadzenie klasycznej głowy sugeruje aluzję do tematów poezji i jasnowidzenia symbolizowanych przez boga Apolla.
Punkt 3: Pociąg nawiązuje do dzieciństwa, a arkady do architektury włoskich miast.
Punkt 4: Rękawica nawiązuje do obrazu Tycjana, którego podziwiał de Chirico.
Punkt 5: Piłkę można odczytać jako symbol doskonałości.
Ilustracja interaktywna przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Pieśń miłosna”. Praca dostępna z 1914 roku. Obecnie możemy iść do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Ilustracja przedstawia ulicę, na której widoczne są dwa urządzenia. Po prawej stronie widoczny jest szary budynek z wysokimi łukami. W centrum widoczna jest boczna ściana drugiego budynku, na którym są zawieszone: wyrzeźbiona głowa i gumowa rękawica. Głowa przedstawia kobietę, o krótkich, uniesionych do góry kręconych włosach. W tle widoczna jest biała chmura wydobywająca się z komina. Autorem pracy był artysta uważany za twórcą Surrealizmu. Na ilustracji znajduje się pięć aktywnych punktów zawierających dodatkowe informacje:
Punkt 1: W Pieśni o miłości de Chirico zawarł ideę pozbawiania sztuki konwencji i logiki – w obrazie nie ma reguły zestawiania obiektów i chociaż dzieła człowieka są obecne wszędzie, sam człowiek jest nieobecny.
Punkt 2: Głowa Apolla położona obok gumowej rękawicy, została skopiowana z książki o rzeźbie starożytnej Grecji autorstwa francuskiego archeologa Salomona Reinacha. Wprowadzenie klasycznej głowy sugeruje aluzję do tematów poezji i jasnowidzenia symbolizowanych przez boga Apolla.
Punkt 3: Pociąg nawiązuje do dzieciństwa, a arkady do architektury włoskich miast.
Punkt 4: Rękawica nawiązuje do obrazu Tycjana, którego podziwiał de Chirico.
Punkt 5: Piłkę można odczytać jako symbol doskonałości.
Giorgio de Chirico, „Pieśń miłosna”, 1914, Museum of Modern Art, Nowy Jork, Stany Zjednoczone, wikimedia.org, domena publiczna.
RmIHFQSjDfonJ1
Ilustracja przedstawia brązową kartkę z zagiętym dolnym rogiem. Na kartce opisu się białą czcionką cytat z Katarzyny Nowakowskiej-Sito, Złota Encyklopedia PWN, 2006. Cytat brzmi: „Jeden z jego najbardziej popularnych obrazów - Tajemnica i melancholia ulicy - sumuje charakterystyczne cechy sztuki artystycznej z okresu„ metafizycznego ”. Specyficzna ekspresja obrazu buduje się na zaskakujące podważanie potocznych efektów poprzez wprowadzenie brył budowli w silnych skrótach, i zbiegających się w różnych punktach liniowych perspektyw. Niepokojące wrażenie potęgują wyolbrzymione, długie cienie. Lista dostępnych elementów logiki - stojący po drewnianym baraku na kołach jest oświetlony, podczas gdy przylegająca doń budowla tonie w mroku. Nadbiegająca z lewej, tocząca się koło, dziewczynka rysuje się sylwetowo na tle zalanej słońcem ulicy. Zmienić ona ku niewiadomemu przeznaczeniu, w stronę widniejącego w oddali olbrzymiego cienia rzucanego przez niewidzialny posąg lub postać. Rzędy arkad zieją czernią jak puste oczodoły. Łuk rzymskiej arkady - budzący zdaniem artysty wrażenia niepewności i oczekiwania - związany z Chirico z symboliką fatum. ” Źródło: Katarzyna Nowakowska-Sito, Złota Encyklopedia PWN, 2006.
Źródło: online-skills.
R1257NVanOM411
Ilustracja przedstawia dzieło Giorgio de Chrico pt. „Tajemnica i melancholia ulicy”. Praca pochodzi z 1914 roku. Obecnie znajduje się w prywatnej kolekcji. Obraz przedstawia widok na fragment ulicy. Na pierwszym planie widoczne są tory oraz dziewczynka tocząca koło do drewnianego wozu. Po lewej stronie widoczny jest długi biały budynek z wysokimi łukami. Po prawej stronie widoczny jest brązowy budynek. W centrum obrazu widoczny jest cień człowieka z długim przedmiotem. Autorem pracy był artysta uważany za twórcę Surrealizmu.
Giorgio de Chirico, „Tajemnica i melancholia ulicy”, 1914, kolekcja prywatna, vintagepostercompany.com, CC BY 3.0.
