Wiesz już, że sztuka początku XX wieku coraz częściej przekraczała granice realizmu, poszukując sposobów na wyrażenie atmosfery, nastroju i niejednoznacznych stanów psychicznych. Znasz znaczenie przestrzeni, światła i kompozycji w budowaniu napięcia wizualnego. Widziałeś, że artyści tego okresu chętnie tworzyli przedstawienia, które nie odtwarzały świata, lecz go przekształcały, nadając mu wymiar zagadki. Wiesz również, że niepokój może wynikać nie z treści, lecz z sposobu ich zestawienia. Artyści zaczęli coraz częściej interesować się tym, co znajduje się poza codziennym doświadczeniem.

• omawiać cechy twórczości Giorgia de Chirica;

• wskazywać odniesienia do biografii artysty;

• odczytywać dzieła malarza jako metafizyczne;

• przyporządkowywać do dzieł miejsca ich przechowywania;

• określać środki formalne zastosowane przez artystę.