to bardzo miniaturowy, precyzyjny pistolet natryskowy służący do precyzyjnego malowania. Rozpyla farby przez strumień powietrza. Wygląda jak przyrząd do pisania i tak też jest trzymany w dłoni, nigdy jednak nie dotyka płótna. Aerograf zużywa bardzo niewiele farby i pozostawia gładko rozprowadzoną powierzchnię, bez widocznych pociągnięć pędzla, ale z lekko rozmytymi brzegami.

w ten sposób określa się obraz naniesiony na przezroczyste podłoże; otrzymuje się go przede wszystkim poprzez fotografię, specjalne naświetlanie, kopiowanie stykowe. Abyśmy mogli zobaczyć diapozytyw, musimy podświetlić go światłem. Fotografię w ten sposób zapisaną można prezentować w postaci przezroczy. Kolorowe diapozytywy fotograficzne, w porównaniu z odbitkami z negatywów o podobnej czułości, odznaczają się większym nasyceniem barw, większym kontrastem i niższą ziarnistością.

to wielka wystawa sztuki współczesnej, jedna z najważniejszych na świecie, odbywająca się co 5 lat od 1955 roku w Kassel (miasto w zachodnich Niemczech); trwa każdorazowo 100 dni.

to urządzenie, które służy do wyświetlania nieruchomych obrazów na ścianie – umożliwia ono prezentację oświetlonych materiałów w powiększeniu. Epidiaskopy od kilkunastu lat wypierane są przez projektory multimedialne.

to przezroczysta warstwa farby, którą kładzie się na powierzchni obrazu olejnego lub temperowego. Jest to wykończeniowa warstwa farby, która zmienia zabarwienie tej części obrazu, która była pokryta laserunkiem. Ten typ kładzenia farby, czyli laserowanie, znany był już w starożytności, rozpowszechnił się w europejskim malarstwie nowożytnym. Jak wiemy, również niektórzy malarze XX‑wieczni stosowali laserunek (w szczególności niektórzy hiperrealiści).

Fotorealizm (hiperrealizm) to kierunek, przede wszystkim rozwijający się w sztuce amerykańskiej, który wyłonił się z doświadczeń związanych z pop‑artem. Był mało poważany przez krytykę, jednak istotny dla amerykańskiej tradycji sztuk wizualnych. Godnym uwagi rysem fotorealizmu, zarówno w malarstwie jak i w rzeźbie jest wirtuozeria techniczna oraz unikanie wszelkiego rodzaju emocji, odniesień satyrycznych czy socjologicznych. Hiperrealizm odrzucał wszelką pokusę interpretacji, ograniczał się do jak najdokładniejszej dokumentacji i reprodukowania. Wystawa The Painter and the Photograph zorganizowana w roku 1964, jako pierwsza udokumentowała prace artystów tego nurtu. Termin hiperrealizm powstał dopiero w roku 1972 , wymyślony przez krytyka Udo Kultermann'a. Sztuka hiperrealistów była apogeum sztuki trompe l'oeil. Prace artystów były do tego stopnia realistyczne, że w 1970 roku podczas wystawy 22 realistów w Nowym Jorku, strażnicy mieli za zadanie sprawdzenie, czy widzowie faktycznie opuścili sale ekspozycyjne.

(fr. objet trouvé, gotowy przedmiot)- pojęcie z dziedziny sztuki opisujące przedmiot stanowiący dzieło sztuki lub będący częścią dzieła sztuki, który został utworzony z przedmiotu codziennego użytku. Użycie takiego przedmiotu w kontekście innym niż ten do którego został przeznaczony, nadaje mu inny sens. Termin wprowadzony przez Marcela Duchampa. Pierwszym ready‑made było Koło rowerowe - odwrócone koło przytwierdzone do stołka, które Duchamp przedstawił w 1913 r. Natomiast najgłośniejszym ready‑made była fontanna, typowy ceramiczny pisuar podpisany przez artystę nazwiskiem rzekomego producenta R. Mutta. Ready- made stanowiły podwaliny ruchu pop‑art z lat 50 i 60 XX w., który skupiał się na kulturze masowej i jej produktach. Ready‑mades miały również wpływ na sztukę konceptualną. W przypadku Duane'a Hansona do obszarów ready‑made można zaliczyć elementy składowe rzeźb takie jak ubrania, meble, które uzupełniały zespoły rzeźbiarskie tworzone przez artystę.