Dotychczasowe analizy pokazały Ci, że po II wojnie światowej sztuka coraz wyraźniej odchodziła od idealizowanych przedstawień, szukając języka zdolnego oddać napięcia, lęki i doświadczenia epoki. Znasz już przykłady twórczości, w których figura ludzka nie była stabilnym symbolem, lecz polem eksperymentu — deformowana, upraszczana, rozbijana na fragmenty. Widziałeś również, że artyści często sięgali po środki wykraczające poza akademicką tradycję, aby stworzyć obraz człowieka odpowiadający powojennej rzeczywistości.

• rozumieć główne założenia nowej figuracji i art brutu oraz ich znaczenie dla powojennego obrazu człowieka;

• rozpoznawać charakterystyczne sposoby przedstawiania figury u Bacona i Dubuffeta;

• analizować dzieła sztuki, stosując podstawowe pojęcia dotyczące kompozycji, koloru, gestu i deformacji;

• interpretować figurę jako znak, ślad lub ekspresję doświadczeń egzystencjalnych i społecznych;

• formułować krótkie, rzeczowe wypowiedzi o wybranych pracach, odnosząc je do kontekstu powojennej sztuki figuratywnej.