łac. abstractio oddzielenie, odłączenie, oderwanie – pojęcie ogólne, stanowiące rezultat czynności abstrahowania, tj. myślowego wyodrębniania pewnych cech danego przedmiotu, istotnych ze względu na założony ce; dzieło sztuki stanowiące kompozycję linii, barwnych plam, brył i płaszczyzn.

nazwa ogółu wewnętrznie zróżnicowanych tendencji w sztuce XX w., zwłaszcza w jego drugim i trzecim 10‑leciu (awangarda „klasyczna”), odznaczających się radykalnym nowatorstwem, skłonnością do eksperymentu i świadomością przyszłościową.

utrzymywanie się wrażenia wzrokowego (1 s do kilku minut) po ustaniu działania silnego bodźca świetlnego, który wywołał to wrażenie.

nurt sztuki abstrakcyjnej wykształcony w początkach XX w.; artyści tworzący w tym nurcie, operując formami nieregularnymi, abstrakcyjnymi, czerpią z natury, naśladując kształty organiczne; do czołowych przedstawicieli należą m. in.: Constantin Brâncuși, Barbara Hepworth, Henry Moore, Hans Scharoun czy Lars Spuybroek

u źródeł: określenie sztuki malarzy symbolistów z kręgu szkoły Pont‑Aven (Francja); nurt, którego podstawowe cechy to stosowanie płaskich i nasyconych plam barwnych, otoczonych konturem oraz radykalne uproszczenie form; s. porusza się na granicy abstrakcjonizmu i sztuki figuratywnej, cechuje się schematyzacją przedstawień i  dążeniem ku czystej formie

(nieprzedstawiająca) sztuka, która nie przedstawia świata przedmiotów rozpoznawalnych, nie obrazuje rzeczywistości; jeden z najważniejszych nurtów w XX w., pierwszym w pełni świadomym artystą tworzącym sz. a. był W. Kandinsky

sztuka, która przedstawia świat przedmiotów rozpoznawalnych, sztuka obrazująca rzeczywistość