elewacja budynku, w której przeważnie znajduje się główne wejście, odróżniająca się od pozostałych bogatszą kompozycją architektoniczną i dekoracją

w architekturze: dzieło powstałe z połączenia elementów różnych dzieł lub elementów pochodzących z różnych stylów lub gatunków sztuki; też: metoda tworzenia takich dzieł

w architekturze: określenie tendencji w architekturze światowej ok. 1918–1975, mające na celu odejście od stylów historycznych i stylizacji. Główne założenia architektury modernistycznej to oparcie na formie, funkcji i konstrukcji budynku.

termin wprowadzony przez L.H. Sullivana na określenie tendencji w architekturze XX w., przejawiającej się w odrzuceniu wszelkich schematów stylistycznych na rzecz kształtowania budowli na wzór form narastających swobodnie, jak w organizmach naturalnych, oraz w ścisłym powiązaniu estetycznym architektury z otoczeniem pierwotnym i z lokalnym tworzywem budowlanym

niewielki, ozdobny budynek o lekkiej konstrukcji, zwykle wchodzący w skład zespołu architektoniczno‑przestrzennego (rezydencji, szpitala, wystawy)

stacja końcowa środków transportu, miejsce przeładunku towarów i osób (najczęściej wyspecjalizowane) między różnymi środkami transportu

w klasycznych porządkach architektonicznych najwyższy poziomy element spoczywający na kolumnach (półkolumnach, pilastrach).

przyczółek, element architektoniczny w formie trójkątnego szczytu;

feston(wł. festone – wieniec), element dekoracyjny w formie podwieszonego po bokach i przewiązanego wstęgami półwieńca z liści, kwiatów i owoców.

zwykle profilowany pas wysunięty przed lico muru.

budowla w kształcie bramy jedno-, dwu- albo trójprzelotowej, z otworem przelotowym zamkniętym przeważnie półkoliście, wznoszona dla uczczenia wybitnej osoby lub doniosłego wydarzenia, zdobiona dekoracją rzeźbiarską, napisami dedykacyjnymi, często zwieńczona posągiem triumfatora.

płaski filar przyścienny, nieznacznie wysunięty przed lico ściany, pełniący funkcję podpory i dekoracyjnego rozczłonkowania muru.

analiza dzieła kultury polegająca na rozwarstwieniu jego budowy i odnalezieniu elementów dezorganizujących go w celu ujawnienia utajonych sensów

(łac. contestari — protestować) kwestionowanie, zwłaszcza publiczne, wartości i norm obowiązujących w życiu społecznym, politycznym itp.

(definicja na podstawie słownika PWN)

(fr. moderne — nowoczesność) kierunek w literaturze i sztuce przełomu XIX i XX w., eksponujący rolę indywidualizmu, symbolizmu i estetyzmu

(definicja na podstawie słownika PWN)

(gr. paradoxos — nieoczekiwany, niepojęty) twierdzenie zaskakująco sprzeczne z przyjętym powszechnie mniemaniem, często ujęte w formę aforyzmu; też: sytuacja pozornie niemożliwa, w której współistnieją dwa całkowicie różne lub wykluczające się fakty; rozumowanie pozornie oczywiste, ale wskutek zawartego w nim błędu prowadzące do wniosków jawnie sprzecznych ze sobą lub z uprzednio przyjętymi założeniami

(definicja na podstawie słownika PWN)

(łac. post — po + fr. moderne — nowoczesność) nurt w sztuce, literaturze i filozofii końca XX w., stanowiący krytykę nowoczesnej cywilizacji opartej na idei racjonalnego i jednolitego porządku istniejącego w świecie

(definicja na podstawie słownika PWN)

(łac. uniformis — mundur) nadanie czemuś jednolitego wyglądu lub charakteru, jednakowej postaci

(definicja na podstawie słownika PWN)