Poznałeś już przemiany, jakie dokonały się w rzeźbie XX wieku. Wiesz, że artyści stopniowo odchodzili od tradycyjnego przedstawiania postaci, koncentrując się na samej formie, materiale, przestrzeni i relacji dzieła z odbiorcą. Dowiedziałeś się, że współczesna rzeźba może wykorzystywać różnorodne materiały i przyjmować zaskakujące kształty. Nie zawsze opowiada historię poprzez przedstawienie człowieka lub konkretnego przedmiotu. Rzeźbiarz coraz częściej projektuje doświadczenie przestrzeni, a nie tylko pojedynczy obiekt. Masz świadomość, że po 1945 roku twórcy zaczęli patrzeć na rzeźbę inaczej — nie tylko jako na obiekt, lecz jako na element dialogu z miejscem.

• charakteryzować najważniejsze cechy powojennej rzeźby; 

• wskazywać materiały typowe dla rzeźby drugiej połowy XX wieku oraz wyjaśniać, jak wpływają one na formę dzieła; 

• rozpoznawać charakterystyczne cechy stylu wskazanych artystów powojennych;

• przedstawiać najważniejsze cechy twórczości Magdaleny Abakanowicz oraz wyjaśniać znaczenie wykorzystywanych przez nią materiałów; 

• odczytywać znaczenia i emocje zawarte w rzeźbach oraz instalacjach powojennych artystów; 

• analizować sposób kształtowania formy, przestrzeni i relacji dzieła z otoczeniem; 

• wyjaśniać, w jaki sposób rzeźba drugiej połowy XX wieku odchodzi od tradycyjnego rozumienia dzieła rzeźbiarskiego.