miotana broń łowiecka w postaci grotu z zadziorami.

(z gr. megas - duży + litho - kamień); budowle z wielkich brył kamiennych, nie wiązanych zaprawą, lub pojedyncze obeliski; służyły celom kultowym lub sepulkralnymsepulkralna sztukasepulkralnym, niekiedy astronomicznym; występują w strefie atlantyckiej Europy, na wyspach M. Śródziemnego, Zakaukaziu, Palestynie, pn. Indiach, Japonii i Oceanii.

narzędzia krzemienne zróżnicowane typologicznie, o bardzo małych rozmiarach (ok. 2–3 cm dł. i mniejsze) i często zgeometryzowanych kształtach.

płaski kawałek skały pochodzący z odbicia od bloku surowca lub rdzenia techniką uderzenia lub nacisku w sposób zamierzony.

broń myśliwska i bojowa znana od czasów paleolitu; początkowo kij drewniany z ostrym zakończeniem opalonym w ogniu lub bambusowy z zaostrzonym końcem; później do drzewca przymocowywano groty (niekiedy zatrute) z twardego drewna, kamienia, kości i metali; przeciętna dł. 250–300 cm (rzadziej 450 cm); specjalną formą oszczepu jest harpun.

określenie stosowane do różnych gałęzi sztuki związanej z budownictwem i dekoracją cmentarzy i grobów. Do zabytków sztuki sepulkralnej należą np. piramidy egip., stele gr., sarkofagi rzym., freski zdobiące wnętrza katakumb, cmentarze (np. Campo Santo w Pizie), mauzolea, nagrobki itp.