Wiesz już, że świat śródziemnomorski przed pojawieniem się architektury wczesnochrześcijańskiej posiadał długą i dojrzałą tradycję budowlaną, której centrum stanowił starożytny Rzym. Był to świat uporządkowanych form, jasno określonych funkcji i świadomego kształtowania przestrzeni.

Potrafisz wskazać, że Rzymianie rozwijali dorobek Greków, lecz podporządkowali go przede wszystkim logice konstrukcji, skali i użyteczności. Znasz ich umiejętność stosowania łuku, sklepień i kopuły oraz znaczenie betonu, dzięki któremu możliwe było wznoszenie rozległych i monumentalnych budowli.

Wiesz również, że chrześcijaństwo pojawiło się w świecie już uformowanym przestrzennie i kulturowo. Dostrzegasz, że nowa religia nie tworzyła własnych form od razu, lecz funkcjonowała w miastach pełnych forów, bazylik, term i świątyń. Z tego powodu pierwsi chrześcijanie sięgali po istniejące rozwiązania, nadając im nowe znaczenia symboliczne i religijne.