Np.: Gotyckie katedry w Anglii wyróżniają się szeregiem cech odróżniających je od kontynentalnych odpowiedników. Pod względem planu często występuje układ krzyża łacińskiego z dwoma transeptami — jeden przecina korpus nawowy, drugi prezbiterium (np. Lincoln, Salisbury). Chór zazwyczaj ma prostokątne zamknięcie, bez promienistych kaplic, co odzwierciedla lokalną tradycję planistyczną. Bryła katedry jest zwykle wydłużona, z wyraźnie zaznaczoną wieżą centralną na skrzyżowaniu naw, która pełni funkcję kompozycyjną i symboliczną. Fasady zachodnie bywają szerokie, często wykraczają poza korpus nawowy, z dwoma wieżami zwieńczonymi narożnymi wieżyczkami. Elewacje cechuje wertykalizm, podkreślany przez uskokowe przypory, ostrołukowe okna dzielone pionowym laskowaniem, oraz trójkondygnacyjny podział ściany (arkady, triforium, clerestorium), choć nie zawsze występuje w każdej części budowli. W zakresie rozwiązań sklepiennych, w stylu wczesnym dominują sklepienia krzyżowo‑żebrowe, w stylu dekoracyjnym — gwiaździste, a w stylu perpendykularnym — wachlarzowe, o gęstym, promienistym układzie żeber. Styl gotycki w Anglii dzieli się na trzy główne fazy: Early English (wczesny gotyk): surowe formy, ostrołuki, prostota. Decorated Style: bogate maswerki, złożone sklepienia, dekoracyjność. Perpendicular Style: silny wertykalizm, geometryczna klarowność, duże okna, sklepienia wachlarzowe. Te cechy razem tworzą unikalny charakter angielskich katedr gotyckich — monumentalnych, ale też wyrafinowanych w strukturze i dekoracji.