przyrząd do rozpylania farb za pomocą sprężonego powietrza.

nauka zajmująca się badaniem dziejów i kultury dawnych społeczeństw na podstawie wykopalisk .

charakterystyczna powierzchnia dzieła malarskiego, graficznego, rzeźbiarskiego, obiektu rzemiosła artystycznego itp., zależna od charakteru tworzywa, techniki i indywidualnego stylu artysty.

z gr. haema (haima) - krew; haimatites - krwisty, minerał będący jedną z najbogatszych rud żelaza o czerwonej barwie.

(gr. eikṓn – obraz,  gráphō – piszę), dziedzina badań historii sztuki, której zadaniem jest opis i interpretacja elementów treściowych i symbolicznych w dziełach sztuki.

górnopaleolityczna kultura archeologiczna, występująca od 32 do 20 tysięcy lat p.n.e.; nazwa pochodzi od znalezisk w La Gravette w departamencie Dordogne w południowo‑zachodniej Francji.

krąg kultur paleolitu górnego rozwijających się w strefie wyżynnej Europy od północnej Hiszpanii po Małopolskę 17–12 tys. lat temu.

archeol. kultura paleolitu górnego (21–18 tys. lat temu) występująca na terenach Francji i północnej Hiszpanii; nazwa pochodzi od miejscowości Solutré w pobliżu Mâcon (departament Saône‑et‑Loire, Francja).

1. kolor żółtobrunatny 2. glinka o żółtym lub brunatnym zabarwieniu służąca do wyrobu farb 3. żółta lub brunatna farba otrzymywana z tej glinki.

[gr. óneiros ‘sen’, ‘marzenie senne’], tendencja w literaturze, sztukach plast. i filmie polegająca na kreowaniu rzeczywistości na wzór snu i nawiązywaniu w budowie utworu do reguł rządzących marzeniem sennym.

nauka zajmująca się badaniem budowy i rozwoju człowieka oraz ras ludów z okresu prehistorycznego.

nauka zajmująca się badaniem historii życia na Ziemi na podstawie szczątków i śladów życia organizmów roślinnych i zwierzęcych.

przyjęty sposób widzenia rzeczywistości w danej dziedzinie, doktrynie itp.

materiał barwiący, drobno sproszkowana substancja barwiąca, nie rozpuszczalna w spoiwie; wytwarzany z różnych substancji nieorganicznych, naturalnych i sztucznych.

(od gr. polychrótnos - wielobarwny) 1. wielobarwne malowidła zdobiące ściany, stropy lub sklepienia budowli; 2. dekoracja malarska rzeźby i wyrobów rzemiosła artystycznego; p. utrzymuje się w rzeźbie ludowej.

faza snu, której towarzyszą szybkie ruchy gałek ocznych.

[łac. ritus ‘zwyczaj’, ‘przepis’], czynności o charakterze symbolicznym, realizowane według ściśle określonych, sformalizowanych reguł, stanowiące zewnętrzną formę społecznie doniosłego aktu; początkowo rytuał był traktowany jako synonim obrzędu; później zaczęto go odnosić zwłaszcza do praktyk religijnych i zabiegów magicznych.

1. sufit w okazałym gmachu, w okazałej sali 2. poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku 3. górna powierzchnia warstwy skalnej lub jaskini, groty.

(skrót od: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization – Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury.

zróżnicowane natężenie tonu barwy lub stopnia względnej jasności barwy w malarstwie i grafice.