charakterystyczny dla gotyku dekoracyjny element w postaci wysmukłej kamiennej sterczyny, zwykle o czworobocznym trzonie, z rytmicznymi szeregami żabek wzdłuż krawędzi i kwiatonem na szczycie.

architektoniczny element w formie poziomego (zwykle profilowanego) występującego przed lico muru pasa pojedynczego lub złożonego, o krawędziach przebiegających w płaszczyźnie równoległej do ściany.

(głowica) górna, wieńcząca część kolumny, pilastra, filara, ukształtowana plastycznie; pełni funkcję konstrukcyjną jako człon pośredniczący między podporą i elementami podpieranymi.

ozdobny wspornik architektoniczny lub podstawa rzeźby.

czworoboczna płaszczyzna okolona czymś lub wyodrębniona z większej całości.

nosze do przenoszenia zmarłych lub katafalk (podwyższenie, na którym stawia się trumnę podczas uroczystości związanych z pogrzebem).

(retabulum) część ołtarza nad stołem często oddzielona od niego predellą.

w kościele podstawa nastawy ołtarzowej w postaci skrzyni spoczywającej na mensie (płyta stanowiąca blat ołtarza)

część ołtarza zwana nastawą.

grobowiec w kształcie trumny z kamienia, rzadziej z drewna lub metalu.

rodzaj ołtarza często z ruchomymi skrzydłami przypominającymi szafę.

kamienny nagrobek w formie skrzyni przykrytej płytą.

(klucz) najwyżej umieszczony kliniec łuku lub niektórych typów sklepień, zazwyczaj bogato profilowany i zdobiony dekorem rzeźbiarskim, wykonany z kamienia lub ceramiki, charakterystyczny dla gotyckich sklepień krzyżowo‑żebrowych , konstrukcyjne zamknięcie sklepienia lub łuku.