inaczej zwana też malarską, stanowi sposób przedstawienia przestrzeni za pomocą właściwości barw, wykorzystując złudzenie optyczne, poprzez które pewne kolory zdają się być bliżej lub dalej od obserwatora, w rzeczywistości będąc oddalonymi w ten sam sposób. Zazwyczaj kolory zimne wydają się oddalać, a ciepłe - zbliżać.

zapoczątkowana w okolicach 330 roku, a zakończona w roku 1453, sztuka chrześcijańska, będąca swoistym przedłużeniem sztuki greckiej i starożytnej. Istotną rolę odgrywały w niej architektura, malarstwo ścienne, mozaiki i obrazy, głównie ikony. Skupiała się ona głównie na tematyce sakralnej, była ściśle powiązana z ideologią chrześcijańską oraz cesarską.

stanowi swoiste przeciwieństwo abstrakcjonizmu, jest więc techniką malarską, której podstawową cechą jest odwzorowywanie obiektów i osób w ich naturalnych wymiarach.

jest to stosowanie motywów geometrycznych w sztuce, lub też sprowadzanie bardziej skomplikowanych kształtów do form geometrycznych.

był to styl powstały przed połową XII wieku - w malarstwie charakteryzowało się ostrym, wyrazistym rysunkiem, oraz wyraźną ekspresją postaci. Rzeźby, zwłaszcza późnogotyckie, cechowały się realizmem, a wpływy greckie można było wciąż dostrzec w stylu przedstawiania ekspresji twarzy czy pozie.

jest to technika, która pozwala przedstawić rzeczywistość na płaskiej powierzchni w sposób, który sprawia wrażenie głębi. Podstawową zasadą tej techniki jest pozorne zmniejszanie wielkości przedmiotów w miarę oddalania ich od widza, oraz stworzenie pozornej zbieżności wszystkich linii biegnących od oka widza do przedmiotu ku horyzontowi. Rozróżnia się kilka rodzajów tej perspektywy, między innymi: ptasią (punkt widzenia wysoko), żabią (punkt widzenia nisko), czołową lub boczną.

kolejna z technik, służąca zwiększaniu iluzji głębi w obrazie. Wraz ze zwiększaniem się odległości na obrazie, tony i barwy bledną i stają się jaśniejsze, a kształty bardziej zamglone. W kierunku horyzontu, w miarę oddalania się zwiększa się warstwa „powietrza”, między obiektem a obserwującym.

od włoskiego fumo, czyli dym. Oznacza łagodne przejścia w malarstwie olejnym, następujące z partii ciemnych do jasnych. Docelowo ma ona dawać rodzaj mglistego, miękkiego przejścia pomiędzy kolorami.

jest to technika malowania przy użyciu specjalnych farb temperowych. Malarstwo to znane było od starożytności, szczyt swojej popularności przeżywało w okresie średniowiecza. Popularna była dzięki łatwości stworzenia spoiwa, które często mogło być naturalne (na przykład oparte o żółtko jajka). Były popularne dzięki swojej precyzyjności (można było tworzyć bardzo dokładne kreski), szybkiemu schnięciu i pewnej elastyczności. Farby te miały jednak ograniczoną paletę kolorów oraz moc spoiwa, przez co często łuszczyły się lub odpadały po pewnym czasie.

(wł. od dołu do góry) w rysunku i malarstwie, stosowanie skrajnych skrótów perspektywicznych na suficie lub innej wysokiej powierzchni, aby uzyskać złudzenie, że figury zawieszone są w powietrzu nad widzem.

rodzaj malarstwa naśladującego rzeźbę, stosowanego m.in. w monumentalnych dekoracjach ściennych. Malowidła wykonane w technice en grisaille są monochromatyczne, utrzymane w różnych odcieniach szarości, od tonów bardzo jasnych i bieli po czerń.

okrągły lub owalny otwór w ścianie lub szczytowej części sklepienia, jego zadaniem było przepuszczanie światła i powietrza do środka budowli.

trójskrzydłowy ołtarz; trójdzielna kompozycja malarska lub rzeźbiarska.

(wymowa: kjaroskuro) – z włoskiego: jasny (chiaro) – ciemny (oscuro); termin używany w odniesieniu do dzieł sztuki:
1) na oznaczenie światłocienia lub malarstwa światłocieniowego;
2) drzeworyt światłocieniowy, drzeworyt barwny tonowy, jedna z technik druku wypukłego, odmiana drzeworytu.