Zastanów się, dlaczego ludzie tworzyli sztukę, mimo że ich życie koncentrowało się na przetrwaniu. Jakie aspekty społeczne, religijne i praktyczne mogły mieć znaczenie w jej tworzeniu? Odnieś się do konkretnych przykładów malowideł i rzeźb.

Sztuka paleolityczna stanowi jedno z najstarszych świadectw myślenia symbolicznego i duchowego ludzi prehistorycznych. Analiza malowideł jaskiniowych, rzeźb figuralnych oraz rytów skalnych wskazuje, że sztuka mogła odgrywać kluczową rolę w systemach wierzeń i światopoglądzie ówczesnych społeczności. Jednym z najczęstszych tematów paleolitycznych przedstawień są zwierzęta – w jaskiniach Lascaux czy  Altamiry znajdujemy malowidła bizonów, koni i jeleni. Ich ukazanie sugeruje, że miały one szczególne znaczenie, prawdopodobnie związane z łowiectwem. W niektórych przypadkach zwierzętom towarzyszą abstrakcyjne symbole. Możliwe, że były to znaki rytualne. Z kolei figurki przedstawiające kobiety, np. Wenus z Willendorfu, wykazują związek z płodnością i macierzyństwem. Wskazują na to wyolbrzymione cechy ciała (duże piersi, szerokie biodra). Sztuka paleolityczna jest więc nie tylko estetycznym przejawem działalności człowieka, ale także cennym źródłem informacji o jego sposobie myślenia. Ukazuje świat, w którym realne i duchowe aspekty życia były ze sobą ściśle powiązane, a sztuka pełniła funkcję komunikacyjną, magiczną i symboliczną.