(wł. appartamento, od appartamente osobno) zespół pomieszczeń (zazwyczaj reprezentacyjnych i na jednej kondygnacji), tworzących wydzieloną w obrębie budynku całość mieszkalną, przeznaczoną dla pojedynczego użytkownika. Apartament wykształcił się we Francji i we Włoszech w I poł. XVI w.; od XVII w. różnicowany zależnie od pozycji społecznej mieszkańca, zawierał przedpokój, sypialnię, garderobę, gabinet lub buduar, reprezentacyjne sale itp. Pojęcie apartamentu związane jest przede wszystkim z architekturą pałacową w XVII‑XVIII w. W Polsce a. istniały już w XVI w., przyjęły się w XVII w.; w XIX w. nazwą apartament określało się bardziej okazałe mieszkania w miejskich kamienicach czynszowych.

z wł. pittura, fresco (malowanie na świeżym tynku), inaczej alfresco, buon fresco: 1) technika malarstwa ściennego, polegająca na malowaniu na mokrym tynku, pokrytym kilku warstwami zaprawy, farbami z pigmentów odpornych na alka- liczne działanie wapna, rozprowadzonymi wodą deszczową; 2) malowidło wykonane tą techniką; spoiwem staje się tu samo podłoże na skutek przemiany wapna gaszonego pod wpływem dwutlenku węgla z powietrza w krystaliczny węglan wapnia, który wiąże cząsteczki farby.

perspektywa geometryczna, perspektywa zbiezna, matematyczny sposób przedstawiania sytuacji przestrzennych na płaszczyźnie, wykorzystujący fakt, że dalszy z dwóch równoległych odcinków widać pod mniejszym kątem.

(wł. sfumato - zadymione, mgliste, cieniowane), modelunek malarski miękki, o łagodnych przejściach światłocieniowych, zacierający wyrazistość konturu, sprawiający wrażenie oglądania malowidła przez mgłę lub dym.

(z włoskiego stanza) pokój; również strofa licząca cztery lub więcej wersów lub utwór poetycki, którego kompozycja wyznaczona jest przez stały układ strof.

[fr.], wielobarwne tkaniny dekoracyjne z przedstawieniami figuralnymi, (tematyka zaczerpnięta z Biblii, legend o świętych, z mitologii, historii staroż., romansów rycerskich), krajobrazowymi (werdiury) i heraldycznymi. Służyły do dekoracji ścian; w technice tapiserii wykonywano także obicia na meble, antependia, ornaty itp.

(wł. tondo - dosł. krąg, talerz) obraz lub płaskorzeźba w kształcie koła, popularna szczególnie w renesansie wł. dla przedstawień religijnych.