Wiesz już, że architektura renesansowa opierała się na przekonaniu o istnieniu uniwersalnego, racjonalnego porządku świata, który można wyrazić za pomocą matematyki, geometrii i proporcji. Znasz też rozwój architektury dojrzałego renesansu, w którym dążenie do harmonii osiągnęło swój szczyt. Wiesz, że pojawiają się wówczas monumentalne realizacje sakralne, projektowane przez najwybitniejszych twórców epoki, w których centralny plan, kopuła oraz wyraźnie zarysowana oś kompozycyjna stają się nośnikami idei doskonałości i boskiego porządku. Jednocześnie zauważasz, że im bardziej renesans dążył do ideału, tym wyraźniej ujawniały się napięcia między teorią a praktyką, między doskonałą formą a realnymi potrzebami liturgii i wiernych.

Wiesz również, że pod koniec XVI wieku zmienia się sytuacja polityczna i religijna Europy, pojawiają się konflikty wyznaniowe, a Kościół katolicki staje wobec konieczności nowego sposobu oddziaływania na wiernych. Architektura sakralna, która dotąd była przede wszystkim wyrazem harmonii i ładu, zaczyna stopniowo przejmować funkcje komunikacyjne i perswazyjne.