Zastanów się, jak Borromini kształtuje przestrzeń, analizując niestatyczną, falującą fasadę, której wklęsło‑wypukłe linie wprowadzają wrażenie ruchu, a następnie zwróć uwagę na rzut oparty na elipsach i krzywiznach, nadający budowli pulsujący, nieregularny charakter i odchodzący od renesansowej regularności. Przyjrzyj się temu, jak architekt operuje światłem, rytmem i kontrastem, wykorzystując je do budowania dramatycznych efektów oraz jak wnętrze, dzięki złożonym przejściom między powierzchniami i dynamicznemu układowi brył, tworzy napięcie i poczucie ciągłego przekształcania się przestrzeni, zgodnie z barokową zasadą dynamiki, teatralności i integracji sztuk.

Kościół San Carlo alle Quattro Fontane ukazuje cechy baroku poprzez dynamiczne ukształtowanie zarówno fasady, jak i wnętrza. Borromini odchodzi od klasycznych, statycznych podziałów, wprowadzając falującą linię elewacji, która tworzy wrażenie ruchu i głębi. Rzut świątyni oparty jest na złożonym układzie elips i krzywizn, co nadaje przestrzeni nieregularny, pulsujący charakter. We wnętrzu architekt wykorzystuje światło oraz rytmiczne przejścia między powierzchniami wypukłymi i wklęsłymi, aby spotęgować efekt teatralności i ciągłego przekształcania się przestrzeni. Dzięki temu budowla staje się przykładem barokowego dążenia do integracji geometrii, ekspresji i iluzji, a jednocześnie świadectwem indywidualnego stylu Borrominiego.