Wiesz już, że europejskie malarstwo barokowe kształtowały silne impulsy religijne i polityczne. Rozumiesz, że kontrreformacja oczekiwała sztuki poruszającej emocje, a monarchie absolutne wykorzystywały obrazy do budowania prestiżu i autorytetu.

Znasz włoski barok, w którym Caravaggio dokonał przełomu dramatycznym światłocieniem i naturalizmem, tworząc język malarski oddziałujący na całą Europę. Wiesz też, że w Hiszpanii sztuka przybrała formę surową i głęboko religijną, czego przykładem są ascetyczne kompozycje Zurbarána i łagodniejsze, pełne ciepła przedstawienia Murilla.

Znasz również flamandzką odmianę baroku, monumentalną i zmysłową, ukształtowaną przez Rubensa, którego dynamiczne kompozycje łączyły włoskie inspiracje z północną energią. Wiesz także, że w Anglii barok rozwinął się przede wszystkim w portrecie dworskim, a eleganckie wizerunki van Dycka stały się wzorem sztuki arystokratycznej.

Dzięki temu potrafisz dostrzec, jak różnorodne formy przyjmowało malarstwo barokowe i jak silnie kształtowały je religia, polityka i potrzeba oddziaływania na emocje odbiorcy.