Dwa oblicza baroku francuskiego – de La Tour i Champaigne
Znane treści, nowe cele
Wiesz już, że europejskie malarstwo barokowe kształtowały silne impulsy religijne i polityczne. Rozumiesz, że kontrreformacja oczekiwała sztuki poruszającej emocje, a monarchie absolutne wykorzystywały obrazy do budowania prestiżu i autorytetu.
Znasz włoski barok, w którym Caravaggio dokonał przełomu dramatycznym światłocieniem i naturalizmem, tworząc język malarski oddziałujący na całą Europę. Wiesz też, że w Hiszpanii sztuka przybrała formę surową i głęboko religijną, czego przykładem są ascetyczne kompozycje Zurbarána i łagodniejsze, pełne ciepła przedstawienia Murilla.
Znasz również flamandzką odmianę baroku, monumentalną i zmysłową, ukształtowaną przez Rubensa, którego dynamiczne kompozycje łączyły włoskie inspiracje z północną energią. Wiesz także, że w Anglii barok rozwinął się przede wszystkim w portrecie dworskim, a eleganckie wizerunki van Dycka stały się wzorem sztuki arystokratycznej.
Dzięki temu potrafisz dostrzec, jak różnorodne formy przyjmowało malarstwo barokowe i jak silnie kształtowały je religia, polityka i potrzeba oddziaływania na emocje odbiorcy.
charakteryzować twórczość malarzy francuskich, uwzględniając tematykę, styl oraz funkcje społeczne i polityczne;
opisywać mecenat artystyczny w XVII‑wiecznej Francji, ze szczególnym uwzględnieniem roli dworu królewskiego i kardynała Richelieu;
rozpoznawać i wskazywać cechy charakterystyczne portretów barokowych we Francji;
dokonywać analizy dzieł malarskich, uwzględniając cechy formalne, sposób przedstawienia postaci oraz znaczenie i funkcję obrazu;
interpretować dzieła sztuki w kontekście historycznym, religijnym i społecznym, dostrzegając ich funkcję reprezentacyjną i ideologiczną.