pokój kobiecy niewielkich rozmiarów, sytuowany często między salonem a sypialnią, wytwornie umeblowany (fotele, krzesła, sofy, stoliki, biureczka, niekiedy łoże), zdobiony obrazami (najczęściej o charakterze sentymentalno- erotycznym).

(franc. chińszczyzna) motyw lub motywy chiński (terminem tym obejmuje się czasem wszelkie motywy z Dalekiego Wschodu), występujące w sztuce europejskiej od XVII w., znamienny przejaw zainteresowania sztuką wschodniej Azji; moda na chinoiserie była najbardziej rozpowszechniona w XVIII w. Największą popularność znalazła chinoiserie w sztuce rokoka, występując w architekturze wnętrz (gabinety i salony dekorowane ceramiką lub laką), malarstwie oraz rzemiośle artystycznym (meblarstwo, ceramika, tkactwo).

stolarz- artysta wyrabiający meble; we Francji XVI w. rzemieślnik wykonujący na meblach intarsje z hebanu

(fr. fêtes pastorales - scena pasterska) w malarstwie i grafice, zwłaszcza XVIII w., sielankowe sceny z życia pasterzy. 

(franc. wytworna zabawa) przedstawienia wytwornego towarzystwa na tle przyrody w scenach zabaw parkowych, koncertów, posiłków pod gołym niebem i zalotów miłosnych; charakterystyczny temat dworskiego malarstwa rokokowego XVIII w. (np. obrazy A. Watteau).

określenie tkanin dekoracyjnych typu tapiseria, stosowane od 1667, gdy na zlecenie Ludwika XIV rozpoczęto produkcję gobelinów w podparyskiej manufakturze odkupionej od rodziny Gobelin.

daw. niem. (g)lacieren, z franc. glacer) przezroczysta warstwa wykończeniowa farby, położona na powierzchni obrazu olejnego lub temperowego, zmieniająca zabarwienie partii pokrytej laserunkowo. farby laserunkowe otrzymuje się bądź przez użycie laserunkowych pigmentów, bądź przez zwiększenie ilości spoiwa w stosunku do ilości pigmentu kryjącego, czy przez użycie barwnika rozpuszczonego w spoiwie. Laserowanie znane było już w starożytności; w średniowieczu stosowane początkowo do pokrywania srebra mającego naśladować złoto, a od XVI w. w partiach malowanych obrazu.

przedstawienie plastyczne, głównie malarskie, wszelkiego rodzaju przedmiotów, przeważnie użytkowych, często naczyń kuchennych i stołowych, owoców, kwiatów, zabitych - rzadziej żywych - zwierząt, broni, artykułów spożywczych, skomponowanych w grupy dające możliwość efektownych zestawień kolorystycznych i gry świateł; niekiedy m. in. występuje jako motyw uzupełniający większe kompozycje rodzajowe, historyczne i pejzażowe. Martwa natura jest jednym z motywów najczęściej występujących w sztukach plastycznych od antyku do czasów obecnych.

biała niewolnica albo konkubina w haremie sułtana tureckiego.

całość dorobku danego artysty, wszystkie jego dzieła.

technika malarska posługująca się pastelami czyli farbami uformowanymi w cienkie, miękkie pałeczki z pigmentów, kredy, gipsu i małej ilości spoiwa (gł. gumy tragantowej), mająca charakter pośredni między rysunkiem a malarstwem.

przedstawienie w malarstwie, grafice, rzeźbie sceny z życia codziennego, również sceny związane ze zwyczajami lub obrzędami, a także z życiem towarzyskim. Znane już w starożytności (reliefy i drobna plastyka egipska, wazy greckie i etruskie, freski pompejańskie) i średniowieczu (rzeźbione głowice romańskie, miniatury); włoskim i francuskim malarstwo renesansowe podejmowało tematy rodzajowe bardzo rzadko; jako odrębny gatunek malarski rozwinęło się w XVI w., a w XVII w. w okresie baroku, zwłaszcza we Flandrii i Holandii, rozpowszechniło się również w innych krajach Europy; w XVIII w. występowało głównie w dwóch odmianach: jako scena ogrodowa, sielankowa oraz jako scena moralizatorska; w 2 poł. XIX w. - szczyt popularności tematyki rodzajowej.