Znasz już klasycystyczną zasadę klarownego, precyzyjnego rysunku, który porządkuje kompozycję i nadaje jej spokojny rytm. Wiesz, że wcześniejsza sztuka akademicka opierała się na świadomej kontroli światła, tak aby podkreślać formę, a nie efekciarstwo. Potrafisz rozpoznać technikę budowania nastroju poprzez ograniczenie kontrastów i stosowanie stonowanej palety, co wzmacnia wrażenie ciszy. Znasz też praktykę koncentrowania uwagi na twarzy i spojrzeniu, przy jednoczesnym uproszczeniu tła, aby wydobyć wewnętrzne skupienie postaci. Wiesz, że oszczędność gestu i redukcja zbędnych detali były świadomym środkiem wyrazu, prowadzącym do eleganckiej powściągliwości. Potrafisz dzięki temu dostrzec, jak technika i sposób prowadzenia formy tworzą atmosferę wyciszenia i dyscypliny.

• określać tendencje rozwojowe w malarstwie polskim drugiej połowy XIX wieku; 

• wskazywać cechy malarstwa portretowego i historycznego Henryka Rodakowskiego; 

• rozpoznawać dzieła artysty; - dokonywać analizy obrazów Rodakowskiego i Simmlera; 

• charakteryzować różnice między romantycznym a akademickim ujęciem tematu w malarstwie tego okresu; 

• interpretować wybrane dzieła w kontekście przemian społecznych i kulturowych epoki;

• wskazywać miejsca Henryka Rodakowskiego i Józefa Simmlera w historii sztuki polskiej XIX wieku.