stosowana w malarstwie obok perspektywy linearnej, polega na wykorzystaniu w kompozycji malarskiej zjawiska, w którym złudzenie głębi, wywołane przez różne kolory jednakowo oddalone od obserwatora, jest rozmaite, np. czerwień i żółcień wydają się występować ku przodowi, błękit - cofać się w głąb.

rodzaj perspektywy zbieżnej, w której punkt zbiegu znajduje się w centrum obrazu.

(zwana także perspektywą geometryczną, zbieżną), przedstawienie rzeczywistości na płaszczyźnie, tak, żeby sprawiała poczucie głębi. Oparta jest na zasadzie pozornego zmniejszania się przedmiotów w miarę ich oddalania się od oka oraz pozornej zbieżności ku horyzontowi wszelkich linii biegnących w głąb oka.

termin w sztuce średniowiecznej; wielkość postaci uzależniona jest od ich znaczenia zgodnie z obowiązującym ówcześnie światopoglądem; np. fundator na planie pierwszym jest mniejszy od świętego na planie dalszym.

uwzględniająca zjawisko, że z dużej odległości przedmioty nie tylko maleją, ale zmieniają także kolor; warstwa atmosfery dzielącej dalekie przedmioty od oka sprowadza ich kolor do szaroniebieskiej tonacji; zmiany w kolorze występują przeważnie w odniesieniu do barw ciemnych i zimnych, kolory jasne i ciepłe zachowują większą widoczność w oddaleniu. W celu wywołania sugestywnego złudzenia głębi pejzażu malarze niderlandzcy XVI w. wykształcili schemat barwny trójplanowy, w układzie: pierwszy plan - brunatny, drugi plan - ciepły zielony, trzeci plan - zimny niebieski, (z francuskeigo perspectiue, [czytaj: perspektiułi] z późnołacińskiego: perspectiva [czytaj: perspektiwa] 'optyka').

umiejętność ukazywania trójwymiarowych przedmiotów na płaszczyźnie, zgodnie z prawami widzenia; przedstawienie trójwymiarowych przedmiotów na płaszczyźnie, tak aby patrzący na rysunek miał wrażenie głębi.

rodzaj perspektywy zbieżnej, w której punkt zbiegu znajduje się wysoko w stosunku do obrazu (np. powyżej linii horyzontu).

rodzaj perspektywy zbieżnej, w której punkt zbiegu znajduje się bardzo nisko. Sposób przedstawiania obiektów i postaci w widoku od dołu, częsty zwłaszcza w iluzjonistycznym malarstwie sklepień, zwany jest włoskim terminem di sotto in su (czytaj: di soto in su).