termin określający sztukę nieprzedstawiającą świata rozpoznawalnych przedmiotów, oderwaną od obrazowania rzeczywistości. Dzieło abstrakcyjne jest autonomiczną, odrębną rzeczywistością, zbudowaną z układów linii, form, barw lub brył. W XX wieku sztuka abstrakcyjna stała się jednym z najważniejszych nurtów artystycznych epoki;

charakterystyczna dla sztuki XX wieku tendencja polegająca na rezygnacji z odtwarzania rzeczywistości i posługiwaniu się formami plastycznymi powstałymi z połączenia figur geometrycznych, kompozycji kolorowych płaszczyzn i plam.

odmiana sztuki abstrakcyjnej, polegająca na operowaniu (w kompozycjach malarskich, rzeźbiarskich, graficznych) różnorodnymi formami geometrycznymi;

nurt sztuki abstrakcyjnej wykształcony w początkach XX w., polegający na operowaniu (w rzeźbie, malarstwie i grafice) formami nieregularnymi, sugerującymi kształty organiczne;  artyści tworzący w tym nurcie czerpią z natury; przedstawicielem jest m. in.: Constantin Brâncuși;

malarstwo gestu. Rodzaj malarstwa, którego założeniem jest sposób malowania spontaniczny, intuicyjny, agresywny, płynący z gestu ręki i ciała;

gatunek malarstwa współczesnego, który największy nacisk kładzie na proces powstawania dzieła

technika malarska polegająca na swobodnym chlapaniu farbą na płótno za pomocą pędzla, lub na jej ściekaniu, lub wylewaniu z puszki na poziomo leżące płótno w celu uzyskania ciekawych efektów utworzonych przez zasychające zacieki. Metoda twórcza opracowana przez Jacksona Pollocka, który wylewał na płótno farby prosto z przedziurawionej puszki;

odwzorowanie realnych kształtów;

naśladowanie rzeczywistości;  sztuka naśladująca, odzwierciedlająca rzeczywistość;

porusza się na granicy abstrakcjonizmu i sztuki figuratywnej, cechuje się schematyzacją przedstawień i dążeniem ku czystej formie;